नारायण नाथ योगी
इटहरी,सुनसरी
सात वर्षीय सुयेशका लागि बुबाले ल्याइदिएको नयाँ ‘रिमोट कन्ट्रोल’ गाडी संसारकै सबैभन्दा ठूलो खुसी थियो। तर, त्यो खुसी धेरै बेर टिकेन। खेल्दाखेल्दै गाडी भित्तामा ठोक्कियो र त्यसको एउटा पाङ्ग्रा खुस्कियो। सुयेश डरायो। उसलाई याद आयो, अघिल्लो हप्ता मात्रै आमाले “सामान जतन गर्न जान्दैनौ भने नयाँ खेलौना पाउँदैनौ” भनेर गाली गर्नुभएको थियो। उसले रुन्चे स्वरमा गाडी लुकाउने कोशिस गर्यो। साँझ बुबा कामबाट फर्किनुभयो। सुयेशलाई शान्त देखेपछि उहाँले सोध्नुभयो, “के भयो छोरा? गाडी कस्तो चल्दैछ ?” सुयेशले टाउको निहुराएर बिस्तारै भन्यो, “बुबा, त्यो… गाडी बिग्रियो। मबाट झुक्किएर ठोक्कियो।” उसलाई लागेको थियो, अब बुबा कराउनुहुनेछ। तर बुबाले उसलाई नजिकै बोलाउनुभयो र मुस्कुराउँदै भन्नुभयो, “ए, पाङ्ग्रा खुस्किएछ ! यसको मतलब तिमीले गाडी कसरी कुदाउने भनेर नयाँ प्रयोग गर्दै थियौ। आऊ, हामी मिलेर यसलाई अस्पताल लैजाऔँ (मर्मत गरौँ)।” बुबाले एउटा सानो ‘स्क्रू-ड्राइभर’ निकाल्नुभयो र सुयेशलाई नै पाङ्ग्रा जोड्न सिकाउनुभयो। गाडी फेरि चल्न थाल्यो। सुयेशको अनुहारमा चमक फर्कियो। उसले भन्यो, “बुबा, मलाई त लागेको थियो तपाईँले मलाई गाली गर्नुहुन्छ।” बुबाले सुस्तरी सुयेशको गाला सुमसुम्याउँदै भन्नुभयो, “छोरा, सामान फुट्नु ठूलो कुरा होइन, तर सामान फुटेकै डरले तिमीले मसँग ढाँट्न थाल्यौ भने हाम्रो विश्वासको ऐना फुट्छ। मलाई खेलौनाभन्दा तिम्रो साँचो बोल्ने हिम्मत प्यारो छ।” त्यो दिन सुयेशले गाडी मात्र बनाउन सिकेन, उसले यो पनि सिक्यो कि गल्ती लुकाउनुभन्दा स्वीकार गर्नुमा धेरै शान्ति हुन्छ।
