सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही
“हेर त रीमा ! यति सानो बाबु कस्को होला ?”- विनयले एउटा होटलको बाहिर भाँडा खकाल्न बसेको बालक तिर इसारा गर्दै भन्यो। “खै त बिचारा बा आमा पनि छन कि छैनन्।”- रिमाले पनि आश्चार्य हुँदै अड्कल काडी। उनीहरू राजधानीबाट घर फर्किदै थिए। बाटोमा बस रोकेपछि भात खाने उदेश्यले होटेलमा प्रवेश गरेका हुन्। त्यो केटालाई देखेपछि माल्कीनसँग पनि घृणा भयो। उत्तिकै उमेरको आफ्नो छोरालाई नजिकैको स्टुलमा बसालेर चम्चाको सहाराले खिर खिलाउँदै थिई। रीताको ध्याय त उतै थियो। ” कहाँबाट फेला पार्नुभयो यति सानो कामगर्ने मान्छे ?”- रीनाले साहुनीसँग सोधिन। ” भोकले मर्न थालेको थियो दया लाग्यो र आफ्नो होटलमा राखिहाले तर किन राखेछु भन्ने भाछ। जो आउँछ बाल मज्दुर किन राखेको भन्दै कराउँछन्। काम भन्दा बढी भात खान्छ यो भातेले। अब यो मूर्दारलाई कहाँ पठाउँने ? न यसका बा आमा न यसको कुनै आफन्त।”-रीनाले नाक मुख बिगार्दै भनी। ” बाबु नाम के हो तिम्रो? विनयको मनमा दया जाग्यो र सोध्यो । ” “अनाथ !”-उसले प्याच्च भन्यो। बा आमा कुनै पनि हुनुहुन्न र ?”- विनयले बिन्रमतापूर्वक सोध्यो। “छैनन् कोही पनि।”- अनाथले भन्यो। अनि कसरी पालिएका छौ त ? कोही त अवश्य छन होला ?”-विनयले फेरी प्रश्न गर्यो। ” कोही पनि छैनन् मैले चालपाए देखि आफै काम गर्दै खाएको छुँ ।-उसले भन्यो। “तिमीलाई पढ्न मन लाग्दैन ? ” – रीमाले प्रश्न गरी। “पैसा कमाएर पढ्छु नि । “- अनाथले भन्यो। ” हामी स्कुलमा भर्ना गरिदिन्छौँ तिमीलाई । हामीसँग जान्छौ त ?”-विनयले सोध्यो। ” जाँदिन भन्यो ! अब बाटा-बाटा हिंड्ने यात्रुले पढाए र तैँले पढिस ! काहा लगेर कजाउँने हुन्। “- साहुनीको मुखबाट स्वार्थको भाव फुत्त निस्कियो।
