उपहार

भूमिका गैरे, तिमिल्सिना
गैंडाकोट ४, नवलपुर

“रातभरि निद्रा परेन। सोची रहे आखिरी! के दिनेहोला ? अरुको भन्दा फरक हुनुपर्छ नत्रभने महत्व हुँदैन। यतिकै उज्यालो भयो।” सौरभले भन्यो।
खै मैले त टुङ्गो लगाउनै सकिन, किन हो ? धेरै सोचे कि क्याहो मैले त । टिसर्ट दिऊ भने उसैका जत्ति नि छन् । फ्रेम दिऊ भने अरुले नि त्यहीँ दिने होलान् । जुत्ता पनि उसैसँग छन् । आखिर दिऊ त के दिऊ ? सोचेरै छट्पटायो ।के चाहिएको छ, सोधु कि क्याहो ? हा लाजैमर्नु हुन्छ होला, सोध्दिन म त । सोध्यो भने त केही चाहिदैन, भनिहाल्छ नि ? उसैलाई नि के सोध्नु ? फेरि फतफतायो।
मिल्ने साथी हो । हरेक कुरामा सघाउँछ । हामीभन्दा हुँनेखाने पनि छन् । कमी त उसलाई केही कुरामा छैन ? तैपनि भिन्न चिज के दिऊ खै ? जसको महत्व बेग्लै होस् ।
रातभरि निन्द्रा परेन । के दिने होला भनेर सोच्दासोच्दै उज्यालो भयो । तैपनि टुङ्गो लगाउन सकिन । हा म त सोच्नै सकिन । मनमनै कुरा खेलायो।
“ल अब जाने बेला नि भयो तर टुङ्गो लगाउन सकिन । छ्या ! दिमागमा किन केही फुरेकै छैन ? तिनै पुरानै कुरा मात्रै दोहोरिएको छ ।” कन्कनायो।
एक्कासी! मनमनै खुसी भयो । खाना खायो र हिँड्यो । सबै जम्मा भई सकेका रहेछन् । केक काटियो , खाइयो । सबैले खुसी बाँडे । केही न केही दिए।
सुबोधको पालो आयो। “समयले पर्खदैन बगेको खोला फर्कदैन हेर साथी। तिमीलाई सधैं समयको महत्व बुझाउने छ । समय बलवान् छ । यी मेरो उपहार ‘घडी’ भन्दै दियो ।”