सुनिता निरौला पौडेल
राधेराधे ,निकोशेरा,भक्तपुर
“हार्दिक बधाई ! कृति उचाई चुम्न सफल होस्।”
फेसबुकमा नयाँ पुस्तक छापिएको खबरले उनलाई चारैतिरबाट शुभकामना आउँदै थिए । त्यही समयमा मोबाइलमा घण्टी बज्यो।
“निरु , “ए ! साँच्ची तिमिलाई हार्दिक बधाई छ है ।” पारुले भनिन्।
“धन्यवाद । पोहोर साल छापिएको तिम्रो पुस्तक कतिको बिक्री भयो त ? ” निरुले पारुलाई सोधिन्।
“कहाँ हुनु नि ! साथी ,धेरै लगानी गरेर पुस्तक छापियो। अन्तिममा सबै पुस्तकहरु बाँडेर सकियो।” निरास हुँदै पारुले भनिन्।
“म त पुस्तकहरु त्यसरी बाँड्दिन। बिक्री गर्छु र आफ्नो लगानी उठाउँछु साथी, ” आशावादी भएर निरु बोलिन्।
“यहाँ पुस्तक पढ्नेहरू भन्दा पुस्तक प्रकाशित गर्ने साहित्यकारहरु धेरै छ्न्। ” पारुले कुरा राखिन्।
“आफू चिनिनलाई पनि कृति निकाल्नै पर्यो नि। साहित्यकार भनेर मात्र के गर्नु , पैसा पनि त कमाउँनु पर्यो नि।” निरु बोल्दै थिईन्।
“साहित्यकार बन्नलाई पुस्तक छापेर पैसा कमाउने हैन , आफ्नो नाम पो कमाउँने हो क्या पारु !”
