रम्भा पौडेल
सडक यातायात बर्षाको कारण अवरुद्ध थियो । आकासको यात्रा कुरेर भैरहवा एरपोर्टमा मानिसहरु खचाखच थिए। मैले पनि काठमाण्डौको लागि आकासको यात्रा कुरिरहेकी थिएँ।
“उफ, कति गर्मी ! मर्नै लागियो । छिटो जहाज आएपनि हुनेथियो नि । ”एउटा यात्रीले कराउँदै भने।
“हो त नि ।” अर्को यात्रीले सही थापे । सबैेले हातेपंंखाले अनुहारमा हम्कीरहेका थिए । सिलिगं पङ्खाको तातो हावाले काम गरेको थिएन। । सबैका पसिना झरिरहेका थिए।
मेरो पनि गति उही नै थियो । यत्तिकैमा जहाज आइपुग्यो । सबैले आ –आफ्नो बोर्डिङ पास हातमा झिके।
जहाजका एकजना कर्मचारी यात्रीहरु भएको ठाउँमा आइपुगे र भने, “काठमाण्डोै जाने यात्री महानुभावहरु लाइनमा आउनु होला।”
सबैलामबद्ध भएर जहाजतर्फ लागे । एयरहोस्टेजले मिठो मुस्कानमा स्वागत गरिन्। यात्रीमा भने भय सहितको मुस्कान अनुहारमा मिसिएकै थियो । मैले पनि त्यस्तै गतिमा नमस्ते फर्कोउदै आफनो सिटतर्फ लागे।
यात्रीहरुले एयरहोस्टेले गरेको सुरक्षा सम्बन्धी प्रदर्शन हेरीरहेका थिए । यत्तिकैमा भित्रबाट आवाज आयो । “मेरो प्यारो गुरुमा रिना दिलसन म्याम ? सिट नं क ५ अगाडि आइदिनुहोला ।” मैले अचम्म मान्दै अगाडि हेरेँ । उनै होनहार विद्यार्थी प्रदिप राना मगर पाइलट सिटबाट ढोका खोलेर बाहिर आए । मैले उनलाई देखेर आश्चर्यमा परेँ। पाइलटको ड्रेसमा उनी फुर्तिला देखिएका थिए । म अगाडि गएंँ । सबै यात्रीहरुले मलाई हेिररहेका थिए । पाइलट प्रदिपले मलाई फुलको गुच्छा दिँदै भने, “गुरुपुर्णमाको शुभकामना म्याम । हजुरलाई मेरो प्लेनमा स्वागत गर्न पाएँ।”
मेरा आँखामा खुशीका आँसु झरे । मुहारमा ढुक्कको मुस्कान भरियो । यता यात्रुहरुबाट आजका होनहार विद्यार्थी पाइलट प्रदिपले गुरुप्रति गेरको सम्मानका लागि तालि बजिरहेको थियो।
