कोषवल्लभ रेग्मी
चमेरोले आफूलाई राम्ररी नियाल्यो।”आहा!कति सुन्दर!”-उसले एकपटक सृष्टिकर्तालाई मनमनै धन्यवाद दियो। उसले आफूलाई अरु प्राणीहरु भन्दा भिन्नै र सर्वश्रेष्ठ ठान्यो। ऊ उड्दै चौपाया(जनावर)हरु सामु गयो र भन्नथाल्यो-“हेर मित्रहरू ! म तिमीहरूकै स-जाति हुँ। म पनि बच्चानै जन्माउछु। मेरा पनि तिमीहरूको जस्तै दाँत छन्। ती पंक्षीहरु हामी प्राणीहरुको कति खेदो गर्छन् ? मौकापरे हामी जस्ता निरीह मुसा, लोखर्के र खरायो आदिलाई आहारा बनाउँछन् तिनीहरू। हेरौँ त ती बाज,चील,लाटोकोसेरो आदि कस्ता धुर्त छन्।”
ऊ फेरि पंक्षीहरु समक्ष पुगेर चौपायाहरु बिरुद्धमा कुरा छाँट्न थाल्यो-“हे मित्रहरु हो! म तिमीहरूकै सजाति हुँ। म पनि उडेर यताउता जान सक्छु। ती चौपायाहरु हाम्रो कति खेदो लगाउँछन्। मौकापरे हामी ढुकुर,परेवा र अरु सानातिना पंक्षीहरुको कसरी सिकार गर्छन् कुकुर,बिरालो र मलसाप्राहरु।
ऊ यसैगरि कहिले चौपाया र कहिले पंक्षी(चरा)हरु तिर जाँदै कुरा लगाउने गरिनै रह्यो। कालान्तरमा उनीहरूको बिचमा घमसान युद्ध भयो। कति प्राणी,पंक्षीहरु मरे,मारिए,घाइते ,अपांग आदि भए।
अन्त्यमा चौपाया र पंक्षीहरुले सम्झौता गर्ने निर्णय गरे। उनीहरू एक निश्चित ठाउँमा जम्माभए। तर बिचौलिया चमेरोभने अलिपर रुखको हाँगामा झुन्डिएर ङिच्च ङिच्च गरिरहेको थियो। अबभने चौपाया र पंक्षीहरुले ‘यही चमेरोको कारण हामी बिचमा यस्तो व्यवधान उत्पन्न गराएको रहेछ’_भन्ने थाहा पाए।
चौपाया र पंक्षीहरु मिलेर चमेरोलाई सजाय स्वरुप श्राप दिए-“हेर काले चमेरा! तँ अरु प्राणीभन्दा भिन्नै स्वभावको रुखको हाँगामा झुन्डिएर बस्ने घिनलाग्दो प्राणी बनेस्। अनि तेरो खाने र मलमुत्र फाल्ने ठाउँ पनि एउटै होस्।”
आखिर चमेरोको हालत त्यस्तै भयो॥
