खगेन्द्र बस्याल
“तपाईँको नातिनीलाई आफ्नो विद्यालयमा भर्ना गरिदिन कति विद्यालयका प्रतिनिधि आए ?” भेषराजले छिमेकी सरितालाई सोधे ।
उनीले जवाफ दिइन्, ” तेह्रवटाका आइसके र अरु दुईवटाले पनि त्यही प्रयोजनका लागि तपाईँलाई भेट्न आउँदैछौँ भनेर समय मागेका छन् ।”
उनलेे जिज्ञासा राखे , ” के जवाफ दिएर पठाउनु भएको छ त ?”
उत्तर दिइन् , “सबैलाई आत्मियापुर्वक स्वागत गर्दै घरमै बनेको खाना खुवाई बेलुका उहाँसँग विदेशमा सल्लाह गरेर यकिन गरुँला , यसैको लागि तपाईँहरुले फेरि अमूल्य समय खर्च गर्नु पर्दैन । भन्ने बनिबनाउ एउटैे जवाफ दिएर प्रफुल्ल मुद्रामा उनीहरूलाई बिदा गरेकी छु।”
भेषराजले सोधे, ” मनमनै त कहाँ पढाउने भन्ने निश्चय गर्नु भएको छ नि ?”
सरिताले भनिन्, ” सबैका बिचार एकै हुनुपर्छ भन्ने छैन। मैले त जुन विद्यालयका टोली मेरो घरमा आएका छैनन्, त्यहीँ भर्ना गरुँ जस्तो लागेको छ।”
भेषराजको जिज्ञासा चुलियो। यसैले सोधे , ” किन नि ?”
सरिताले भनिन् , ” जुन विद्यालयले घर घरमा नपुगी कामैले सबैको मन जितेको छ , भर्ना गर्नुपर्ने त्यहीँ होइन र ?”
