सत्या अधिकारी
सानेपा, ललितपुर
सबैतिरबाट सुंँक्क सुंँक्क आवाज आइरहेको थियो। कोही खोक्दै थिए कोही सिंँ सिंँ गर्दै थिए। प्रायः सबैका हात आँखातिरै देखिन्थे। चलचित्र हल खचाखच भरिएको थियो।
हेर्दै गर्दा लाग्यो, “समृद्ध नेपाल सुखी नेपालीको नारामा मात्र बाँचेका हामी नेपालीहरुलाई आफ्नो पन कति प्रिय रहेछ?”
हलमा दर्शकको उपस्थिति र लगाव देख्दा लाग्यो , सरकारले हाम्रो दुःख नदेखे पनि, पीडा नबुझे पनि नेपाली आपसमा भाइचारा, माया र प्रेम रहेछ भन्ने कुराको पुष्टि देखिन्थ्यो। म खुसी भएँ।
सिनेमा क्लाइमेक्समा पुग्यो। पर्दामा एउटा बाबुले आफ्नो सन्तानको लागि देखाएको अदम्य साहस र दुःख हेर्दा मन भक्कानियो। के सम्झेर हो कुन्नि ? ढुङगाको जस्तो मन भएका उनी पनि खुब रोए। छेउमै बसेको छोरोले कहिले मलाई कहिले उसको बाउलाई हेर्दै अँध्यारो मुख लाउंँथ्यो।
एकछिनपछि पर्दा विज्ञापन आयो। त्यै बेला आफ्नो बाबुतिर पुलुक्क हेर्दै ऊ बोल्यो , ” बाबा! किन रुनु भएको ? सिनेमाको बालाई देखेर कि आश्रमको बालाई सम्झेर ? “
