मकुन्द खनाल
जिन्दगी हो अमुलरत्न
बुझ्न कति गार्हो
बुझी बुझी बुझ पचाई
सहन चै गार्हो
समाजमा कठिनाई
यात्रा गर्दा सार्हो
भाबनामा रूम्मलिईने
समाज सधै अप्ठ्यारो
पुतली झैँ उज्यालोमा
आँखा तिरमिराउछ
अध्यारोमा बत्ती मुनी
सधैँ रमाउछ
मानिसको जिन्दगानी
कर्कलोमा पानी
बुझ्न सके हुने रैछ
अमृतको खानी
निधारमा रातो टिका
सधैँ सुहाउने
कर्म गर्न जानो भने
जिन्दगी हँसाउने।।
