राजन कार्की (पाजु)
धरान १३ सुनसरी
“बाबा बाबा!! हाम्रो चाहिँ खसी कहिले ल्याउने सबैका घरमा ल्याइसकेछन् ; त्यो रुपेशलाई त नाना पनि ल्याइदिसकेछन्!”
छोरीले मेरो अनुहार तिर हेरेर कुम उचाल्दै जिज्ञासा राखी।
“आज ल्याउने ल!” उसको जिज्ञासा शान्त पार्न खोज्दै मैले भने।
“हाम्रो नी खसी ल्याउने” भन्दै ऊ आगनमा खुसीले नाच्न थाली।
” जानु न त बजार !; चाडवाड भनेको केटाकेटीकै रमाईलो को लागि त होनी ! ” श्रीमतीले खाना पस्किदै उक्साईन। आवाजमा उनको पनि रहर मिसिएको आभास पाएँ।
बेलुका काँधमा झोला र हातमा खसी डोर्याउदै आईपुगेँ।
छोरी,गाउँ भरिका आफ्ना दौँतरी भेला गरेर मेरै बाटो हेरी रहेकी थिई खसी देख्ने बित्तिकै छोरीका भैमा खुट्टा भएनन्। “आहा ! हाम्रो नि खसी !” भन्दै खुसीले नाच्न थाली, उसको खुसीमा दौतरीले पनि साथ दिए।
सबै खसीका वरिपरि झुम्मिएर कसैले कान कसैले सिँग सुम्सुम्याउन थाले।
“खुट्टा पनि कति ठुलो रैछ यो खसीको त ; सिँग पनि कस्तो घुमेको नि !” रूपेसले आश्चर्य मान्दै भन्यो।” अनि मेरो बाबाले ल्याको खसी यस्तै त हुन्छ नि ,हगि बाबा !” खसीको ढाड मुसार्दै म तिर हेरेर उसले रुपेसको जवाफ फर्काई।
“अनि हो नि त ! लु ,नाना पनि !” मैले लुगाको पोको हातमा थमाईदिंदै भने। “आहा! नाना पनि ! हेर रुपेश ! झन उसको खुसीले सिमा पार गर्यो। दौतरिलाई बोलाउँदै पोको फुकाउन थाली। खसी छोडेर सबै लुगा तर्फ झ्याम्मीए।
म पनि आफ्नो बाल्यकालको दशैँको खुशी सम्झदै उनीहरु तिर एकोहोरीरहे !!
