रञ्जु खनाल
“हेरन राधा मेराे मालिकले त कुन्तीलाई जे खान मन छ त्यही खा भनेर रू पाँच सय दिए नि !”
“तपाईँलाई चाहिँ कति दिए नि दादा ?” दश बर्षकी राधाले आफ्नाे बाह्र बर्षकाे दाजुसँग उत्सुकता देखाई।
“मलाई त रू पचास मात्र ” असन्तुष्टी देखायाे राकेशले।
“हैन दादा सधैँ हप्कीदप्की लगाउने साहूले किन आज पैसा दिएका हाेलान् ? सन्देह गरी राधाले।
“आज अन्तराष्ट्रिय बाल दिवस रे क्या !” राकेशले यथार्थ ओकेल्याे अनि पुन: तर्क गर्दै भन्न थाल्याे -” बालकलाई श्रम गराए बापत पैसा दिएर खुसी पारेका हाेलान् ।”
राधाले चिन्ता व्यक्त गर्दै भनी -” त्याे सिँगाने कुन्तीलाई चाहिँ किन पाँच सय दिनु परेकाे नी ?”
त्यसले भन्दा त तपाईँले नै धेरै काम गर्नुहुन्थ्याे नि हगि ! लादा ?”
” कम्तीकी छे त्याे ?”
राधा कुन्तीलाई पटक्कै मन पराउन्नथी । किन भने साहूले कुन्तीलाई सजिलाे काम तरकारी काट्ने , कुचाे लाउने ,भाँडा माझ्ने जस्ता काम दिएकाे थियाे भने राधाकाे दाजु राकेशलाई चाहिँ गाईवस्तु हेर्ने भकाराे साेर्ने , भारी बाेक्ने धान मकै पिस्ने जस्ता गाह्राे काम लगाउथ्याे।
एक पेट खान दिए पनि कामकाे बाँडफाँडमा अनि काम लगाउने कार्यमा विभेदले बाल मस्तिष्कमा अमिट छाप पर्न गयाे । आफ्नी बहिनी पनि असन्तुष्टि भएकी देखेर राकेश पनि आक्राेशित भयाे । असह्य भएर साहूसँग गएर पैसा कुन्तीकाे भन्दा थाेरै भएकाे जिकिर गर्याे । साहूले डुक्रिँदै बाेल्याे -” तँलाईभन्दा धेरै पैसा कुन्तीलाई दिन्छु ; किन थाहा छ ? ” तँ ठूलाे भइस् भने भनेकाे मान्दैनस् तर कुन्ती ठूली भएपछि मैले जे भने पनि मान्छे बुझिस् तैँले ?”
