सत्यजीत
हरियालीको सपनामा, धर्तीले पुकार गर्छ
मानवले सुन्न सक्दैन, लोभमा अन्धो भएर हिँड्दछ।
जङ्गल रोइ रहन्छ, नदीहरू सुक्दै जान्छन्,
सास फेर्ने आकाशमै, धुवाँको पर्दा छाउँछ।
वृक्ष काट्ने हातहरू, विकासको नाममा गर्जन्छन्,
तर छायाँ माग्ने दिनमा, ओइलिएका बाँझ पहाडै देखिन्छन्।
हातमा प्लास्टिक बोकेर, पृथ्वीको छाती छेडिन्छ,
एक दिन यही प्लास्टिकमा, मानवता गुम्सिन्छ।
विश्व पर्यावरण दिवस आज, सम्झनाको दिन होइन,
यो त प्रतिज्ञाको क्षण हो, जहाँ परिवर्तनको बीउ रोपिन्छ।
साना कामबाट सुरु गरौं, जस्तै रूख लगाऔँ,
फोहोर छुट्याऔँ, जल बर्बाद नगरौं, प्रकृतिलाई अपनाऔँ।
उज्यालो चेतनाको झिल्का, फैलाऔँ अब घर-घर,
शिक्षा, व्यवहार र प्रेमबाट, बनाऔँ प्रकृतिमैत्री संसार।
सिर्जनशील सोच बोकेर, लहराऔँ हरियालीको झण्डा,
चेतनाको क्षितिज खोल्दै, बनाऔँ हर प्राणीको जीवन प्रशंसा।
पृथ्वी हामीलाई खान दिन्छ, लगाउन दिन्छ, बाँच्न दिन्छ,
तर हामीले उसलाई के दिइरहेछौं – विनाश, घात र सास्ती मात्र ?
अब पनि नबुझिए, भविष्य अन्धकार हुनेछ,
सन्तानहरू सास खोज्दै, कृत्रिम जीवन बाँच्नेछन्।
आज एक बोट रोपौं, एक खोलो जोगाऔँ,
आकाश निलो बनाऔँ, पृथ्वीलाई फेरि हरियालीले सजाऔँ।
विश्व पर्यावरण दिवस हो यो, केवल दिवस होइन,
हाम्रो अस्तित्व जोगाउने अन्तिम चेतावनी हो यो, सुन, ए मानव, सुन।
