टीकाराम जाेशी
टीकापुर
“आहा! कति सफा देखिएकाे?” उनले खाेलातिर हेर्दै भनिन्।
म एकछिन अकमकिएँ। उनी मेराे छेउकाे सिटमा बसेर यात्रा गरिरहेकी थिइन्। उनले काेसँग कुरा गरेकाे हाेला ? मैले आफ्नाे वरिपरि नजर दाैडाएँ। बसमा तिनी बाहेक अरु कुनै महिला थिइनन्।
मैले उनले हेरिरहेकाे दिशातिर हेरेँ।
मनमती सद्यस्नाता याैवना झैँ देखिइन्।
“बाढी नआएकाे भए त याे खाेला सुन्दर हुँदैन थियो हाेला।” मैले भने।
“खाेला आफँ फाेहर कहिले हुन्छ र ?” उनले भनिन्।
“मान्छेले बिगारिरहन्छ र प्रकृतिले सपारिरहन्छ।” मैले भनेँ।
“तर अति गरे खति हुन्छ। सन्तानले पटक पटक गल्ति दाेहर्याउँदै गरेपछि आमाले सम्झाउने गर्दिनन्। गालामा पड्काउन्छिन् पनि।” उनले भनिन्।
