शुक्रराज कुँवर
बलभद्रपथ, धरान १०
” फलेको हाँगो सधैँ निहुरिन्छ …! ”
” झटारो पनि त उसैले खान्छ नि , सोझोको त जमाना छैन । सोझो रुख नै पहिले काटिन्छ।”
कलमले तरबारलाई विनीत हुन सम्झाउँदै थियो , तरबारले कलमको कुरा भुईँमा खस्न नपाउदै नानाभाँतीको कुरा गर्न थाल्यो।
उसले भन्दै गयो , ” काटमार गर्नु नै मेरो धर्म हो भने म कसरी विनीत हुन सक्छु ?”
“त्यो कुरा म मान्छु तर उद्दण्ड हुन भएन। धर्म निभाउनु भनेको लोक कल्याणको लागि हनु पर्छ। सोझा निमुखा माथि पनि तरबार उठिरहेको छ। हिंसाले कसैको भलो गर्दैन। आफ्ना विद्रोहीहरुलाई विचार र सिद्धान्तले पनि मार्न सकिन्छ।” कलमले भन्यो।
कलमको कुराले तरबारलाई रतीभर छोएन । ऊ उद्दण्ड भएर विद्रोहीहरुलाई निमिट्यान्न गर्न पट्टि लाग्यो। हाहाकार मच्चियो , रगतको खोलो बग्यो। धन जनको ठुलो क्षती भयो। जित कसैको भएन। अन्तत: दुवै पक्ष बिच शान्ति सम्झौता हुने भयो।
शान्ति सम्झौता पत्रमा हस्ताक्षर हुँदै गर्दा कलमले तरबारलाई खुसुक्क भन्यो, ” देख्यौ त जित मेरै भयो नि !”
विगतलाई सम्झदैँ गर्दा कलम भावुक बन्यो र तत्कालै तरबारको प्रत्युत्तर सम्झेर शान्तिको सास पनि फेर्यो।
म्यान भित्रैबाट तरबारले भनेको थियो, ” तिमी शान्तिकारीको हातमा पर्यौ म विध्वंसकारीको हातमा परेँ।”
