माहेश्वरी भट्ट
कञ्चनपुर
सन्ध्या हरेक बिहान एउटै बाटो भएर अफिस जान्थिन्। बाटोमा उनलाई प्रायः एउटा सानो केटो देखिन्थ्यो, जसले सडकछेउमा बस्दै जुत्ता पालिस गर्थ्यो। उसको अनुहारमा थकान थियो, तर आँखा भरिपूर्ण आशाले चम्किरहेका हुन्थे।
एकदिन सन्ध्याले सोधिन्, “किन पढ्दैनौ ? के तिमीलाई पढ्न मन छैन ?”
केटो हल्का मुस्कुरायो, “मन त धेरै छ दिदी, तर परिवार पाल्नुपर्छ।”
सन्ध्यालाई उसको जवाफले स्तब्ध बनायो। त्यो दिनदेखि उनले केटोलाई हरेक दिन एउटा किताब लिएर जान थालिन्। जुत्ता पालिस गर्ने केटो दिनभर काम गर्थ्यो, राति किताब पढ्थ्यो। केही वर्षपछि, ऊ एउटा राम्रो व्यवसायी बन्यो।
एकदिन ऊ सन्ध्याको अफिस पुग्यो र मुस्कुराउँदै भन्यो, “तपाईँको एउटा किताबले मेरो जीवन बदलिदियो। धन्यवाद, दिदी!”
सन्ध्या मुस्काइन्। सानो प्रेरणाले ठूलो परिवर्तन ल्याउन सक्छ भन्ने कुरा फेरि एकपटक पुष्टि भयो।
