भेषराज सुबेदी माझघरे
एउटा सानो हिमाली गाउँमा रामबहादुर नामको बुढो बाबु बस्थे। उनी गरिब थिए, तर उनको मनमा एउटै सपना थियो छोरो हरिलाई पढाएर डाक्टर बनाउने। गाउँमा स्कूल थिएन, शहर टाढा थियो। रामबहादुरले दिनरात खेतमा काम गर्थे, तर पैसा जम्मा हुन गाह्रो थियो।
छोरो हरि सानैदेखि पढाइमा तेज थियो। बाबुले भने, “छोरा, तिमी पढ, म जस्तो गरिब नबन। डाक्टर बनेर गाउँका बिरामी बचाऊ।” हरिले मेहनत गर्यो। बाबुले आफ्नो सबै सम्पत्ति बेचेर हरिलाई शहर पढ्न पठाए।
वर्षौं बित्यो। हरि डाक्टर बन्यो, तर शहरको चमकमा हरायो। पैसा कमाउन व्यस्त भयो, गाउँ फर्केन। बाबु बिरामी परे, तर छोरालाई खबर गरेनन् – “उसको सपना पूरा भयो, मलाई केही नभनौँ” भनेर।
एकदिन गाउँमा खबर आयो – रामबहादुर बिते। हरि दौडेर गाउँ पुग्यो। बाबुको ओछ्यानमा एउटा पुरानो चिठी थियो:
“छोरा, तिमी डाक्टर बनेर मेरो सपना पूरा गर्यौ। अब गाउँका गरिबहरूलाई निःशुल्क उपचार गर। यो मेरो अन्तिम सपना हो। – “बाबा”
हरि रुन थाल्यो। त्यसपछि उसले शहरको जागिर छोडेर गाउँमै अस्पताल खोल्यो। गरिबहरूलाई निःशुल्क उपचार गर्न थाल्यो।
सिकाइ: बाबुआमाको सपना कहिल्यै बिर्सनु हुँदैन। मेहनत र माया कहिल्यै खेर जाँदैन।
