सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही १८
” ए निर्मल ! तँलाई के भनेको हुँ मैले भुलिस की क्याहो ?”- बासुले सोध्यो।
” हजुरले भनेको मैले किन भुल्थेँ।”- निर्मल खिसिक्क हाँस्यो।
“खैत केटाहरू ?”-सटिकमा इसारा गर्यो।
“हजुर केटाहरू त लिएर आएको थिएँ, बाटैमा आउँदा आउँदै ठुलो साहेबले लग्यो। अब एउटा अलि सानो केटा छ।”-निर्मलले भित्रतिर हेर्दै भन्यो।
” सानु भएपनि हुन्छ तर अचेल बाल मजदुर राख्न सक्त मनाइ छ।
कसैले सोध्यो भने फसाद पर्छ। मलाई अहिले मानव अधिकार आयोगमा राखेका छन्।”- बासुले भन्यो।
“हजुरको प्रसाशन सबै सँग चिनजान छ क्यारे ! वर्ष दिन सम्म कजाएर पैसो नदिएर भगाउँदा पनि हजुरलाई समातेनन् कसैले।”-निर्मलले बासुको प्रशंसा गर्दै भन्यो।
“तँलाई के थाहा त्यो केसमा त मलाई खासै फाइदा भएन । पुलिसले खायो पैसा आधा -आधा गरम भन्दा पनि मानिन। मुर्दारले “-बासुले पान चपाएको थुक पिचिक्कै भित्तोमा थुक्दै भन्यो।
“यसलाई के गरौँ हजुरले राख्नुहुन्छ ? तलब दिनुपर्छ यसलाई यो मेरो चिनजानको केटा हो।”-निर्मलले सोध्यो। “यसलाई सम्झाइदिनु कसैले सोध्योभने अट्ठार वर्ष भन्नु। नत्र दुःख हुन्छ। गोर्खाली बहादुरले उमेर पुगेको छ भन्न लगाए। “-बासुले सम्झायो।
” हस् म सम्झाई दिन्छु।”- निर्मलले आस्वासन दियो।
