सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही १८
“बाबा ! हामीले माथि फ्याँकेको ढुङ्गा किन भुँइमा खस्छ ?”- रञ्जिताले आफ्नो बाबा रमाकान्त सँग प्रश्न गर्छिन्। “छोरी किन कि भुँइको गुरूत्वकार्षणले तानेको हुन्छ। हाम्रो बल छँदासम्म त्यो माथि जान्छ पावर सिद्धियो भने भुँइमा खस्छ।”- रमाकान्तले उत्तर दिए। रञ्जिता पाँच वर्षकी छिन् तर अत्यान्तै जिज्ञासु स्वभावकी। “त्यसो भए आकासका तारा किन खस्दैनन् त भुँइमा ?”- ऊ फेरी तुरून्तै प्रश्न राख्छे। ” त्हाँ पनि त गुरूत्वाकर्षण शक्ति हुन्छ नि छोरी।हामीले आकासलाई माथि देख्छौँ यो धर्ती र आकास आमनेसाम्ने बराबरमा छन्। यता पनि चुम्बकीय शक्ति छ अनि उता पनि छ बिचमा यो फलामको कण छ त्यो कताजाला भन त ?”-अहिले रमाकान्तले प्रश्न गर्छन्। “त्यो कतैपनि जाँदैन । त्यही प्रकारले यी पिण्डहरू ग्रह उप ग्रहहरू अडिएका हुन्छन्। “बाबा त्यो त ठिक हो तर मानिसहरू मरेपछि भूत बन्छन् त ?”- रञ्जिता केही सोंचे झैं गरेर भन्छिन्। “छोरी मानिसहरू मरेपछि भूतपूर्व मानिस हुन्छन् । भूतपूर्व भनेको पहिले मानिस थिए अहिले छैन।”- रमाकान्तले सम्झाए। “अनि चलचित्रहरूमा भूत किन देखाउँछन् त ?”- रञ्जिताले फेरी सोधी। “त्यो पनि त मनोविज्ञन नै हो, जिउँदा मानिसलाई डराउँन दिएर पैसा कमाउँन । रमाकान्तले भने।
