गीताश्री शर्मा
गान्तोक, सिक्किम
मन्दगतिमा बतास चलिरहेको छ। चियाको कप बोकेर घरको कौसीमा छन् गौरी। बाख्राको पाठो म्याँ-म्याँ- गरेर कराएको आवाज उनको कानमा प-यो। आँखा घुमाएर यताउति हेरिन् पाठो देखिएन, आवाज भने सुनिँदै छ । तल झरेर गौरीले घरको गेट खोलिन् , पाठो म्याँ-म्याँ- गर्दै यता-उता कुदिरहेको छ । पाठाले आफ्नै भाषामा आमालाई बोलाएको होला, गौरीले अन्दाजा लगाइन् र दिवङ्गत भएकी आमा सम्झिइन्।
एकक्षणपछि विपरीत दिशाबाट बाख्राको ठूलो हुल आयो। पाठो कराउँदै कराउँदै हुलमा मिसियो । पाठाको म्याँ-म्याँ सुनिएन। पाठाले आमा भेटेछ भनेर विचलित भएको गौरीको मन शान्त भयो। गौरी घरभित्र पस्नलाई गेट बन्दमात्र के गरेकी थिइन् फेरि उही पाठो हुलबाट निस्किएर म्या-म्या- गर्दै यता र उता कुद्न थाल्यो। गौरीलाई चिन्ता भयो। पाठाले यो हुलमा पनि आफ्नी आमा भेटेन, सम्झिन् आमाले आफ्नै नानी कसरी छोडिन् त ? पाठा कराउँदै छ, गौरीले गएर त्यो पाठालाई समाएर सुमसुम्याइना तर ऊ कराउन छोडेन।
पाठाको यो म्याँ-म्याँ अवश्य आमाको खोजमा रुवाई हुनसक्छ ! मातृत्व बोकेकी गौरीलाई स्पष्ट थाहा भयो, मन भक्कानियो, आँखा रसाए । मनमनै भगवान सम्झिन्,छिट्टै आमासँग भेट होस्।
भुईँमा साँझ झर्न लागेको थियो, परबाट एउटा बाख्रो कराउँदै कराउँदै आएको गौरीले देखिन् । गौरीका छेउमा भएको पाठो पनि म्याँ-म्याँ गर्दै कुदेर त्यो बाख्रातर्फ गयो। बाख्रा पनि उत्तिकै कुदेर आयो ! बीच बाटामा दुवैको भेट भयो। बाख्राले पाठालाई चाट्यो, पाठाले चप-चप पार्दै धम्की हान्दै दूध खान थाल्यो। आमाले नानीलाई पुच्छर, जीऊतिर माया गर्दै चाटिरहिन्। पाठाले भने दूध चुस्दा पनि हुँ हुँ गरेर मन दुखाइरहेको गौरीले महशुस गरिन् । गौरीका आँखाबाट मातृत्वका ढिकाहरू तप-तप झरे।
अन्तमा गाैरीले नानी भनेकाे सुनेर हत्त न पत्त उठीन् र यता उता हेरिन्! त्यहाँ आवाज बिहिन दिवङ्गत आमाकाे आभास थियाे।
