सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही १८
” तिमीहरूलाई थाहा छैन ? तिमीहरूको कक्षा रूममा म आएको छु। जब क्लासमा मास्टरजी आउँछन् त्यो वेला के गर्नुपर्छ ? स्टाण्डप! “- मास्टर मिनराजले विद्यार्थीहरुलाई हकार्दै जोड सँग भने। सबै विद्यार्थीहरु डराएर उभिए। ” सर हजुरलाई हामीले नचिनेर हो अब उप्रान्त हामी सबै उभिनेछौँ।”- क्लास मोनिटरले सबैको तर्फबाट क्षमा याचना गर्दै भन्यो। मास्टर मिनराजको यो स्कुलमा पहिलो दिन थियो। उनलाई पाचँ क्लासका ससाना बाल बालिकालाई पढाउँने जिम्मा थियो। ” हस् ! केनाम हो तेरो ?”- मिनराजले मोनिटरलाई सोध्यो। ” सर! महेश कुमार । ” पुरा नाम भन केहो ? ” सर महेशकुमार परियार “- मोनिटरले निडर भएर भन्यो। ” मोनिटर कसले बनायो तँलाई ? “- मिनराजले उसको कान जोडसँग छोप्दै भन्यो। ” सर ! सर! दुख्यो सर ! मलाई मोनिटर क्लासले बनायो सर सबै मिलेर।”-महेश आत्तिंदै भन्यो र रून थाल्यो। सबै बालबालिकाहरूले मिनराजको व्यवहार तिर एककोहोरो हेरिरहे। सागर भने सौच गर्ने भन्दै बाहीर निस्किएको थियो। ऊ भागेर हेड सर बसने अक्षामा पुग्यो। ” सर! नयाँ सरले महेशलाई कुट्दै हुनुहुन्छ। ऊ रोही रहेको छ।”- सागर हेड सरसँग भन्छ र हेड मास्टरलाई लिएरै जान्छ। ” मिनराज सर ! यो के भैरहेको छ ?”- हेड सरले सोधे। ” देख्नु भाकोछैन म बालखहरू पढाउँदै छु ?”- मिनराजले एक सप्के बोली बोल्दै उल्टै प्रश्न गर्यो। हेड सर नजिकै गए। मिनराज डुङ्ग गनाएको थियो।
