बाल दिवसको सन्दर्भमा
उमानाथ दाहाल
“ए बाबू! जोगिएर खेल्नु है आँखामा पर्छ।”
“हुन्छ” रचित पिचकारी बोकेर खुसी हुँदै बाटोतिर दौडियो। बाटामा तीन चार जना केटाहरू रङ्ग दल्दै रमाइलो गर्दै थिए।
उसले आफ्ना दौतरीसँग रङ्ग दलादल गर्दा भन्यो – आँखामा पार्नु हुँदैन है।”
रचितले नजिकै अचम्म देख्यो। झण्डै दश महिनादेखि बोलचाल बन्द भएका केटाहरू आपसमा मिलेर रङ्ग खेल्दै थिए। उनीहरूकै कारण दुबै घरका आमा बाबु बीच पनि राम्रो सम्बन्ध थिएन।
रङ्ग दल्न छोडेर तिनीहरूले गफ गरेको पनि रचितले देख्यो। ऊ दौडेर गयो र आमालाई सुनायो।
आमाले भनिन्- “यस्तो चाडबाड झगडालाई मिलापमा बदल्नैका लागि हो बाबू!”
