म फर्किएँ

सुरेन उप्रेती पाँचथर
हाल एडमंटन, क्यानडा

हामी हङकङबाट फर्किँदा म पाँचबर्षको मात्र थिएँ । हङकङका केही धमिला स्मरणहरू अझै ताजा छन् । हामीसँग दुई महिना बसे पछी बाबा हङकङ नै फर्किनु भयो । हामी धरानमा बस्थ्यौँ । हामी बोर्डिङ स्कुलमा भर्ना भयौँ । म भन्दा सानो बहिनी थियो । हाम्रा जुत्ता लुगा र खर्चबर्च देख्दा अरू बच्चाहरूसँग हाम्रो छुट्टै शान थियो । साथीबनाउनेहरू थुप्रै थिए । हामी पनि अरू लाहुरेका छोराछोरीहरूसँग हिँड्न र खेल्न थाल्यौँ । कक्षा सातसम्म पढ्दा मेरो पढाई राम्रै थियो । त्यस पछी क्रमश स्कुलजान मनलाग्न छोड्यो । स्कुलबाट भागेर चलचित्र हेर्न जान थाल्यौ । क्रमशःसाथीहरू पनि उस्तै उस्तै बन्दै गए । हामी कोही पनि स्कुल नजाने । घरमा आमालाई स्कुलबाट कम्प्लेन गरी रहन्थ्यो । बाबाले हङकङबाट हप्ताहप्तामा फोन गरेर सोध्थ्यो । हाम्रो पढाईको बारेमा, स्कुलको बारेमा । हामीसँग पनि कुरा गर्न चाहान्थ्यो । तर बिस्तारै मलाई बोल्न मन लाग्न छोड्यो।
बाबाले मलाई जे पनि किनिदिन्थ्यो । राम्राराम्रा जुत्ता लुगाकपडा साईकल आदि । म बिस्तारै साथीहरूसँग चौरीमा बसेर घण्टौँ बिताउँन थालेँ । बिस्तारै लागुपदार्थ सेवनमा मेरो लत लाग्यो । पढाईको र स्कुलको त कुरा नै हरायो । मलाई पैसाको सक्तजरूरी हुन्थ्यो । आमासँग पैसामागेर चलाउँदै गएँ । तर दिनदिनै खर्च हुने । भनेजती पैसा आमाबाट पनि प्राप्त हुन छोड्यो । मैले मेरा जुत्ता लुगा र साइकल पनि बेचेर दुव्यसनलाई निरन्तरता दिँए । हाम्रो समूहले दुर्व्येशनका नयाँ नयाँ प्रयोगहरू गर्दै गयो । धुम्रपान, मध्यपान, सँगै सिरिन्जको प्रयोग गर्न थाल्यौँ ।
हामीलाई प्रहरीले पक्डेर लग्यो । मेरोबाबा अफगानिस्थानको युद्धमा गएको थियो । मलाई पुलिसले पक्डेको खबरले उसको मनलाई सारै दुखिबनायो । मैले छोरा र छोरीको लागि राम्रो होस भनेर देश छोडेँ । पराई देशमा आफ्नो ज्यानलाई बाजी लगाएर लड्दै छु । कती खेर तालिवानको आक्रमणमा मरिन्छ थाहा छैन । मेरा छोराछोरी नै सर्वश्व हुन भन्दै रोएको रेकर्ड पठाएछ । त्यो सुनेर मलाई पनि दुःख लाग्यो । आफ्नो काम देखि नै नराम्रो लाग्यो । मैले पुलिसलाई भने अब म त्यस्तो गर्दिन भनेर सही गरेँ । लागू औषधीले मलाई धेरै सताएको रहेछ । खान छोडेपछी केही दिन गाह्रो भयो । तर मेरो बाबाको रूवाईले मनमा छोयो । म दुर्व्यसनको लतबाट म फर्किएँ।