सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही १८
“आज त छिट्टै उठेर नुहाई तैयार भइछ हाम्री छोरी ; कता जान तैयार भएकी हो ?”- जमुनाले पुष्पा तैयार भएको देखेर सोधी।
“आमा हजुरलाई पनि थाहा छैन ? आज रक्षाबन्धन् हो । अनि दाजी पनि आइपुग्ने कुरा छ नी त्यसैले म बजार गएर राखी ल्याउँछु।”-पुष्पाले खुसी हुँदै भनी।
अहिले चौथो वर्षको रक्षाबन्धन्को अवसरमा विजय विदेशबाट घर आउँने कुरा थियो। त्यसैले पुष्पा धेरै हर्षित थिइ।
“जाउ तर छिट्टै आए है ।”-जमुनाले केही पैसा उसको हातमा राख्दै भनिन् । आफु चैँ घर सफा गर्न थालिन । आज यो घरमा विशेष खुसी थियो।
एकैछिनमा पुष्पा पनि बजारबाट आई। सबै तैयारी भयो।
“यतिबेलासम्म त दादा आइपुग्नु पर्ने । दिनको दुई बज्न आँट्यो दादाको फोन पनि लाग्दैन।”-पुष्पा मनैमन् चिन्तित घरिघरी फोन मिलाई रहेकी थिई।
“अचानक मोबाइलको घन्टी बज्यो। यसो हेर्दा विजयको फोन थियो। ऊ खुसी हुँदै फोन उठाई।
“हजुर दादा ! किन ढिला गरेको ? हजुर कत्न आउँनुभयो ? उसले उताबाट केही बोल्नु भन्दा पहिले हतपत आफ्नै प्रश्न थुपारी।
“पुष्पा सुन त मलाई अहिले पनि छुट्टी मिलेन बहिना । तर म छिट्टै आउँछु।”-उताबाट विजयले आफ्नो दर्द लुकाएर भन्यो।
ऊ घर आउने क्रममै दुर्घटनामा परेर घायल एउटा हस्पिटलको बैठमा उपचाराधिन थियो।
“दादा हजुर कस्तो झुट बोल्न जान्नु भएको।”- ऊ रिसाएर फोन काटी।
“आमा जमुनाले छोरीको आसुँ देखेर केही सोधिनन् । आफ्ना रसाएका आँखा छोपेर काममा लागिन।
