माहेश्वरी भट्ट
कञ्चनपुर
सानु, रमेश, अनि उनकी बहिनी जुनी होली खेल्न निकै उत्साहित थिए। उनीहरूले रंग, पिचकारी, र अबिरको तयारी गरे। चोकभरि बालबालिकाको हुल थियो। सबै एक-अर्कालाई रङ्ग लगाउँदै रमाइलो गर्दै थिए।
त्यसैबेला, छेउमै रहेको एक्लो रमेशलाई देखे, जो अलि शान्त थियो। सानुले सोधी, “तिमीले रङ्ग किन नखेलेको?”
रमेशले निधार खुम्च्याउँदै भन्यो, “आमा भन्छिन्, धेरै खर्च हुने चिज हामी खेल्न सक्दैनौँ।”
सानु र जुनीले एक-अर्कालाई हेरे अनि मुस्कुराए। उनीहरूले आफ्ना रङ्ग रमेशलाई दिए र भने, “रङ त साथीहरूसँग मिलेर खेल्दा पो असली मज्जा आउँछ त !”
रमेश खुसी हुँदै हातमा रंग लिएर सबैसँग खेल्न थाल्यो। त्यो दिन साँचै होलीको असली रङ्ग – खुसी, मित्रता, र माया फैलिएको थियो।
