रोजिना घिमिरे
एक पटकको कुरा हो, एक सानो गाउँमा एक बालक बस्दथ्यो। उसको नाम थियो रामु। रामुलाई इतिहास र देशका बारेमा थोरै थाहा थियो, तर उसले आफ्नो बुवाबाट धेरै कुरा सुनेको थियो। एक दिन रामुको बुवा उसलाई शहीदहरूको बारेमा कथा सुनाउँदै भन्न थाले: “रामु, शहीदहरू तिनै हुन् जसले हाम्रो देशको रक्षाको लागि आफ्नो प्राणको बलिदान दिएका छन्। उनीहरूलाई हामी सबैले सम्मान गर्नुपर्छ, किनकि उनीहरूको त्याग र साहसले हामीलाई आजको स्वतन्त्रता दिएको हो।”
रामुले उत्सुकतासाथ बुवाको कुरा सुने र सोध्यो, “बुवा, शहीदहरूको कस्तो बलिदान थियो?”
बुवाले हाँस्दै भने, “शहीदहरूले आफूले प्यारो जीवनलाई थोरैका लागि पोत्याएर हामीलाई एक स्वतन्त्र र शान्तिपूर्ण जीवन दिन चाहन्थे। उनीहरूले आफ्नो परिवार र घरबार त्यागेर मात्र होइन, हाम्रो भविष्यको लागि आफ्ना सपनाहरू पनि त्यागे।”
रामुले केही बुझेन र ऊ सोच्न लाग्यो। रात धेरै बितेकाले सोच्दा सोच्दै त्यो दिन बुबाकै काखमा भुसुक्क निदायो। एक दिन त्यो गाउँको चौतारीमा गाउँका बुजुर्गहरूले शहीदहरूको सम्झनामा पूजा राखेका थिए। रामु पनि सोही पूजा कार्यक्रममा गयो। त्यहाँ, उनीहरूले शहीदहरूको सम्मानमा दीप जलाए र पुष्प अर्पण गरे।
रामुले घर फर्किएर आफ्नो बुवासँग सोधे, “बुवा, आज शहीदहरूको तस्बिरमा किन माल्यार्पण गरियो?”बुवाले रामुको प्रश्न सुनेपछि एकदमै मृदु स्वरमा भने, “रामु, शहीदहरूको तस्बिरमा माल्यार्पण गर्नु भनेको उनीहरूको योगदान र बलिदानलाई सम्मान दिनु हो। शहीदहरूले आफ्नो जीवनलाई हाम्रो भविष्यको लागि अर्पण गरेका छन्। उनीहरूले संघर्ष गरेर हामीलाई स्वतन्त्रता दिलाए। उनीहरूको शौर्य र त्यागलाई सम्झेर हामीले तिनीहरूको सम्मान गर्नु पर्छ।”रामु अझै बढी जिज्ञासु भएको थियो, “तर बुवा, के माल्यार्पण मात्र पर्याप्त छ?”
बुवाले हाँस्दै भने, “माल्यार्पण केवल तिनीहरूको सम्मान प्रकट गर्ने एउटा तरिका हो। तर, हामीलाई शहीदहरूको मूल्य र तिनीहरूको संघर्षको महत्व बुझ्न र त्यसको पालन गर्न जरुरी छ। हामीले देशको रक्षामा आफ्नो भूमिका निभाउनु पर्छ, उनीहरूको बलिदानको कदर गर्दै, र समाजलाई शान्ति र समृद्धिको दिशामा लैजानु पर्छ।”
रामु सोचमा डुब्यो, र भन्यो, “बुवा, म पनि शहीदहरूको बलिदानको कदर गर्दै, मेरो कर्तव्य पूरा गर्न सक्ने प्रयास गर्नेछुनि!।”
बुवाले रामुको निधारमा माया गर्दै भने, “हाम्रो देशको भविष्य यस्तै सोच र जिम्मेवारीले उज्जवल हुनेछ, रामु।”
रामुले भन्यो, “मैले अहिले बुझेँ, बुवा! शहीदहरूको बलिदान सधैँ हाम्रो साथ रहनेछ। उनीहरूले दिएको स्वतन्त्रता र शान्ति हामीले आफ्नो जीवनमा कहिल्यै बिर्सनु हुँदैन।”
बुवाले रामुको कपाल मायाले सुमसुम्याउँदै भने, “साँचो कुरा हो, रामु। शहीदहरूको सम्झनामा हामीले पनि एक जिम्मेवारी लिई, देशको रक्षामा योगदान पुर्याउनुपर्छ।”
त्यो दिनदेखि रामु शहीदहरूको महत्त्वलाई पूर्णरूपमा बुझ्न थाल्यो र आफ्नो देशको गौरव र सम्मानका लागि सधैँ संघर्ष गर्न संकल्प लियो।
सन्देश: शहीदहरूले दिएको बलिदानलाई सधैं सम्झनु र तिनीहरूको मूल्यलाई हाम्रो जीवनमा प्रतिबिम्बित गर्नु हाम्रो कर्तव्य हो।
