महेन्द्र नेउपाने
लोकन्थली, भक्तपुर
“आउ, म नजिक आऊँ।” मैले मेरी चार बर्षिया नातिनीलाई बोलाएँ।
“नाई” उ हातमा गुडिया लिएर बोलिन्।
“म तिमीलाई काखमा राख्छु।” मैले माया देखाएँ।
“नाईँ !” उसले फेरि इन्कार गरिन्।
“म तिमीलाई फूल दिन्छु” मैले सौन्दर्य र बास्नाले लोभ्याउन खोजेँ।
” नाईँ !” उनले स्वीकार गरिनन्।
“म तिमीलाई कथा सुनाउँछु ।”
“नाईँ !” मेरो ज्ञानले उनलाई आकर्षण गरेन।
“म तिमीलाई मोवाइल दिन्छु।”
उनी खुरुरू दौडेर आएर मेरो काखमा बसिन्।
