सुरेशकुमार पाण्डे
“गाउँमा निजी विद्यालयको प्रचार व्यापक हुँनथाल्यो। कसैले स्कुलको ड्रेस फ्रि भन्छन् ,कसैले भर्ना गर्दा शुल्क नलाग्ने भन्दै हिंडेका छन्। हामी घरघरै के संदेश बोकेर जाने ?”-प्रधान अध्यापक हिमाल विक्रमले बैठकमा कुरा राखे। ” फिस पनि नाम मात्रको हुन्छ नाममात्र शुल्क लिएर बालबालिकाहरू भर्ना गराइन्छ। अनि खुब मिहेनत गरेर पढाइन्छ तर पनि हाम्रो विद्यालयले जनताको विश्वास हासिल गर्न सकिन।”- मास्टर दिपकले पनि आफ्नो जिज्ञासा राखे।
स्कुलमा बिहानै देखि भर्ना अभियानमा कसरी जाने बारे छलफल चल्दै छ।
” यो बिगतमा स्कुलभित्र गरेको राजनीतिको परिणाम हो।
सितिमिती विश्वास जित्न गारो छ।”-टिचर विनाले पनि आफुलाई लागेको भनिन्।
” अङ्कलजी मैले भनौँ, कसरी घरघरै जानसकिन्छ ?”- यतिवेर चुपचाप सुनिरहेकी सानी बालिका ( मास्टर दिपककी छोरी)ले अनुमती मागिन्। उनी मुस्किलले पाँच वर्षकी हुँन।
“हस भन !”- हिमाल विक्रमले बालिका तिर हेरेर मुस्कुराउँदै ठट्यौली पारामा भने।
“अङ्कलजी ! स्कुलमा पढाउँने अध्यापक,टिचर,अनि सबै स्कुलका कर्मचारीहरूले पहिले आ-आफ्ना बाल- बालिकाहरूलाई यो आधारभूत विद्यालयमा भर्ना गरेर बल्ल त्यो संदेश लिएर गाउँमा सबैको घरघरमा जानुपर्छ।”- उक्त बालिकाको भनाई थियो।
” ओहो ! नानी यो गम्भिर कुरा त हामीले भुलेका थियौँ। तिम्रो मष्तिकमा यो कसरी आयो ? तिमीलाई धेरैधेरै धन्यवाद।”- प्रधान अध्यापकले बालिकालाई धन्यवाद दिए र यही विषयलाई नयाँ र प्रमुख प्रस्ताब बनाए र पारित गराए।
