रचना शर्मा
“ल ल ! अब सबैजना होलिका दहनको लागि तयार भएर बस । होलिका दहनको खुशीयालीमा एक आपसमा प्रेम साटासाट गर्नुपर्छ !” ट्युसन पढ्न आएका केटाकेटीलाई बुद्धिमायाले आदेश दिइन् ।
सबैकुरा देखेका र सुनेका छिमेकी घण्टालाल मुर्मुरिए । मनमनै सोचे, -‘यी महिलाहरू पनि के भा’ होलान् ? केहिदिन अघि महिला दिवस भनेर सडकमा जात्रा गरे, आज फेरि नारी अस्तित्वकै दहन गर्न तम्सेका छन् ।”
एकैछिनमा होलिकाको प्रतीक हुरुर्र जल्यो । बुद्धिमाया लगायत सबै केटाकेटीले रमाउँदै ताली बजाए । सबैले अनुहारमा राता , पहेंला, निला , हरिया अनेकौँ रंग दलि खुसीसाथ फागु मनाए ।
घण्टालाललाई यो दृश्य खपिनसक्नु भयो । उनले बुद्धिमायालाई सोधे, -“बुद्धिमाया जी ! रंग मात्र दलेर फागु मनाए हुँदैनथ्यो ? नारीको प्रतीक नै ध्वस्त पारेर होली मनाउनुपर्ने हो र ? आफू पनि एउटी नारी हुँ भन्ने कुरा बिर्सनु भयो कि कसो ?”
घण्टालालको कुरा सुनेर बुद्धिमायाले मुस्कुराउँदै भनिन् -“हेर्नुस् घन्टालाल जी ! कुरो के हो भने, यहाँ होलिकाको प्रतीकमा कुनै महिला जलाइएको छैन । सबै बाबुनानीलाई मैले आ-आफ्नो नराम्रो बानी कागजमा लेखेर ल्याउन अराएकी थिएँ । तिनै नराम्रा बानीलाई हटाउने प्रण गर्दै कागजरूपी होलिकाको दहन गरेका हौँ ।”
उनको कुरो सुनेपछि घन्टालालले भने -“ओहो ! मलाई पनि यस्तो कुरा हिजै भन्नुपर्दैनथ्यो त ? म पनि दहन गर्ने थिएँ नि मेरो होलिकालाई !”
