सुर्यनाथ कोइराला
छोराले सोध्यो बुबालाई, –“बुबा, उहिले तपाईँको जवानिमा मोबाइल थिएन, टीभी थिएन, गाडी थिएन, औषधि थिएन, डाक्टर थिएन,फेसबुक, युट्युब त के नाम पनि थाह थिएन!
चप्पल थिएन, राम्रो कपडा थिएन, भातभन्दा धेरै दिन धानको झोल खाएर बाँच्नुपर्थ्यो, त्यस्तो अवस्थामा तपाईँहरू कसरी बाँचेको ? कसरी रमाइलो गर्नुहुन्थ्यो ? कसरी ९०, १०० वर्ष बाँचेको ?”
बुबाको आँखा टोलायो, मुटु सम्झनाले भरियो, अनि बिस्तारै भने –“छोराको बोली मिठो लाग्यो, प्रश्न गहिरो लाग्यो… बुबाले भने –”हामीसँग मोबाइल थिएन, तर सम्बन्धमा नेटवर्क बलियो थियो। गाडी थिएन, तर हिँड्दा साथ दिने साथी थिए।
औषधि थिएन, तर खानामा विष होइन, जीवन थियो। डाक्टर थिएन, तर जडीबुटीको ज्ञान हरेक बुढाबाआमामा थियो। टीभी थिएन, तर घरको आँगनमै गीत, गफ र लोककथाले मनोरञ्जन हुन्थ्यो। कपडा कम थियो, तर लाज र शिष्टता भरिपूर्ण थियो। चप्पल थिएन, तर बाटोमा धुलो मात्र हुन्थ्यो – काँडो र तिरस्कार होइन। समयसँग पैसा कम थियो, तर सन्तुष्टि धेरै थियो। भोक थियो, तर बाँड्ने मन थियो।
हामीसँग सबैथोक थिएन, तर एक अर्काको आँखा बुझ्ने आँखा थियो।”
बाबाले भन्दै जानू भयाे “ बाबू अहिले त सबैथोक छ – तर मुटु खाली छ। घर ठूलो छ – तर साथ टाढा छ।
मिठा परिकार छन् – तर मिठास हराएको छ।” साँचो खुशी त हामीसँग थियो, जहाँ जिन्दगी सरल थियो र सन्तोष नै सबैभन्दा ठूलो सम्पत्ति थियो।
बुबाको उत्तरले छोरो गम्भीर भयो । उसले पहिलो पटक महसुस गर्यो । पुरानो समय अभावमा होइन, असली मानवताको उपस्थिति थियो।
सुर्यनाथ कोइरालाको फेसबुक वालबाट साभार
