गणेश आत्रेय
मदनपोखरा,पाल्पा
सानी म नानी “इशिता” तपाइँकी।
हो नातिनी चिन्नु भयो! भएन कि!
भन्दै रमाईकन काख आउँछिन्।
बस्छिन् हँसाएर मयाँ लगाउँछिन्॥
खेलौँ नयाँ खेल भनेर भन्दछिन्।
खेलेर थाकेपछि साथ बस्दछिन्॥
मीठा नयाँ गीत कथा सुनाउँछिन्।
ज्ञानी बनी ज्ञान नयाँ सिकाउँछिन्॥
नाची नचाईकन मख्ख पार्दछिन्।
हाँसी हँसाईकन दङ्ग पार्दछिन्॥
दादा दिदीसाथ मिलेर खेल्दछिन्।
आमा बुवासङ्ग झुमेर डुल्दछिन्॥
नौला कथा गीत सुनाउनोस् भनी।
खेला अनेकौँ ल सिकाउनोस् भनी॥
जिद्दी गरी दिक्क गराउँछिन् कतै।
छक्क्याउँदै खूब हँसाउँछिन् कतै॥
हेरौँ म मोबाइल भन्दछिन् घरी।
हेरी टिभी चित्त बुझाउँछिन् घरी॥
भोकाउँदा खान म पाऊँ भन्दछिन्।
थाकेहुँदी मस्त कतै निदाउँछिन्॥
आकाश पाताल घुमाउँछिन् यिनी।
संसार नै हेर रङाउँछिन् यिनी॥
आशा भरोसा रमिता दिलाउँछिन्।
यी नातिनी काख बसी रमाउँछिन्॥
