निमा छिरिङ भोटिया
जलढाका कालेबुङ
“ईश्वरको लिला पनि कस्तो अचम्मको छ। हामी नहुँदा पनि नहुने फेरि हामी हुँदा पनि यो मान्छेहरूलाई साह्रै दुःख छ। हुनु पनि ठीकै हो नि ___! तर यहाँ त ‘धान खाने मूसो चोट पाउने भ्यागुतो’ भनिन्छ नि __! उस्तै नै भइराखेको छ”भन्दै भाले लामखुट्टेले आफ्नो दुखेसो पोथी लामखुट्टेलाई पोख्यो।
आफ्नो बूढोको यस्तै कुरो सुनेर पोथी लामखुट्टेलाई निक्कै झोक चल्यो। उ पनि निक्कै तातिएर बोली ___”के भन्नु भएको ‘धान खाने मुसो चोट पाउने भ्यागुतो ?” आफूलाई छोरा छोरी बढाउन कति गाह्रो छ। आफूहरू चैँ सधैंँभरि उपर खुट्टी लगाएर हुन्छ ___? फेरि बोल्छौ नानाथरी । खूब जानेको छ।”
“जे सत्य छ त्यो बोल्दा तिमीलाई चैँ किन नाक दुखेको” भन्दै भाले लामखुट्टे पनि तातिएर बोल्यो।
यसरी उ तातिएको देखेर पोथी लामखुट्टे झन् आगो भइ र उ झन् राँकिएर बोली __”तिमीले भन्न खोजेको हामीले मान्छेहरूलाई टोक्छौँ अनि रगत चुस्छौँ। यसको बदलामा तिमीहरू बेकारमा मर्नु पर्छ भन्ने कुरा गरेको होइन ___?हामी पनि अरूले अ भन्दा अम्बक मात्र होइन अरू कुराहरू पनि बुझ्ने हौँ।”
“अनि थाहा रहेछ त किन बेकारमा आगो भएको। बेकारमा बल्लतल्ल पाएको जीवन हराउनु पर्दा त्यो पनि मान्छेहरूको थप्पड खाएर मर्नु कस्तो पीरको कुरा हो” भन्दै आफ्नो गुनासो भाले लामखुट्टेले पोख्छ।
उसको यस्तो कुरा सुनेर पोथी लामखुट्टेलाई हाँस उठ्छ र उ मुसुमुसु हाँस्दै भन्छे ____”बुढा बुढी भएपछि के पीर मान्नु। जस्तो लेखेको छ। त्यो त पक्कै हुन्छ नि। यदि हामी लामखुट्टेको जीवन नभएको भए सायद यस्तो हुँदैन थियो होला। पीर न मान बुढा, मान्छेको एक थप्पडमा मर्नु पनि भाग्यमा हुनुपर्छ।”
