प्रयोग

भूमिका गैरे तिमिल्सिना
गैंडाकोट ४ नवलपुर

“सामाजिल सञ्जाल चलाउँनु को उद्देश्य के ?” ऊ झर्किएर बोल्यो।
फेरि तातो न छारो काम छैन । मान्छेले आफ्नो आक्रोश, निन्दा अनि टिकाटिप्पणी पोख्ने ठाउँ बनेको छ । नाता सम्बन्ध साँगुरियो, भाइचारा हरायो, अपनत्वको भाव खोई ? ऊ फेरि जङ्गियो।
मैले भनेँ, ” होइन, सुविधा पनि त भएको छ । देश विदेशका घटनाको जानकारी,खबरको आदानप्रदान, मान्छे भौतिक रूपमा नभेटेनि सञ्जालले नजिक बनाएको छ ।” मैले नम्रता देखाउँदै भनेँ।
ऊ शान्त रहन सकेन । उसले छेड कस्यो, ” यो पनि एउटा नशा नै रहेछ क्यार ! मान्छे यसैमा झुन्डिएका छन्, कसैको अत्तोपत्तो छैन,संसार नै यसैमा छ जस्तो, कस्तो अचम्म ?” ऊ उदेक स्वरले बोल्यो।
फेरि गनगन गर्यो, “सञ्जाल, प्रविधि हुँनु भन्दा अगाडिको दुनियाँ छुट्टै थियो । मान्छे काममा भुल्थे, अल्लोघर पल्लोघर, मेलापात, ऐँचोपैँचो, बोलीचाली अनि त्यो आत्मियता, आहा ! कस्तो अनौठो ?” उसले विगत सम्झदै खिन्नता देखायो । मैले शब्दले सम्झाउँने हरतरहले प्रयास गरेँ, ” प्रविधि अहिलेको पुस्ताको आवश्यकता हो । पुरातन विचार आत्मसात् गर्दै नयाँपन दिनु, सही तरिकाले चलाउँदा जीवन परिवर्तन पनि त भएको छ ।” उसको मुहार पुलुक्क हेरेँ ।
उसले जिव्रो लोप्राउँदै मान्न तयार भएन, “मान्छेले आफ्नो कान नछामी कागका पछाडि दैडिएका छन् । विवेक हराएको छ, मिथ्याको झुन्ड बनेको छ ।” उसले तर्क राख्यो ।
म विचारशील हुँदै बोले,” नाँच्न नजान्ने आँगन टेढो प्रविधिको सही प्रयोगले विश्वले इतिहास रचिसक्यो, हामी चाहिँ विचार भुँईमान्छेको राखेर परिवर्तन खोज्ने, के सम्भव होला ?” म बनाबटी मुस्कान देखाउँदै कुरा बिट मारेँ ।