शोभा कोइराला
गर्मी जाऊ अब त अति भो मेघमाला खुलाई
खोलानाला जमिन हरिया ग्रीष्मले छ्न् सुकाई
वर्षा आऊ झमझम गरी खेतमा होस् परान
आगो फाल्दै दिनकर उता झुल्किँदै छन् बिहान।
तातो हावा अति छ दरिलो रातमा शीत छैन
बच्चा वृद्धा कृषक सबको ज्यानमा प्रीत छैन
यस्तो बेला प्रकृति किन हो भूल्छ आफ्नाे विधान
आगो फाल्दै दिनकर उता झुल्किँदै छन् बिहान।
वर्षारानी झरझर गरून् देह ठन्डा गराई
धर्तीमाता गगनपुरको वर्षणामा रमाई
सातो जाने रविशशि मिले मान्छ को नै विधान
आगो फाल्दै दिनकर उता झुल्किँदै छन् बिहान।
पट्पट् धर्ती अति पिर खपी चर्किएको छ देख्दा
खेला खेल्ने अधिपति कतै छैनझैँ लाग्छ लेख्दा
रोप्ने फल्ने समय बलियो आस लाग्दैछ गान
आगो फाल्दै दिनकर उता झुल्किँदै छन् बिहान।
आधा भन्दै समय गतिको रोकिने नै हुँदैन
तातो भन्दा रविकिरणले दान अर्को दिँदैन
उल्टो सुल्टो गति छ विधिको हुन्न केही समान
आगो फाल्दै दिनकर उता झुल्किँदै छन् बिहान।
