महेन्द्र मोक्तान
गैरीबास,कालेबुङ
“बिगारिसके सबै। के गरेका हुन् कुन्नि स्कूलका शिक्षकहरूले ?”
साँझको खाना खाँदै गर्दा पत्नीले भनिन्।
“किन र ? के भो ? व्यर्थै किन दोष लगाउँछ्यौ ? के गरे उनीहरूले ?”
एकै पल्टमा प्रश्नहरूको लाम लगाए पतिले।
“तपाईँ त दिनभरि कार्यलयमा। यति खेर नै हो भन्न पर्ने।”-सुनिदिने स्पष्ट आग्रह झल्काइन् उनले।
“भन न त। सुनिदिउँ तिम्रो गुनासो।” -उनले दिल्लगीको भावमा भने।
थोरै आक्रोशित बन्दै उनले सुनाइन्-“आज-भोलि स्कूलले साह्रै कम्ती गृह कार्य दिन थालेका छन् नानीहरूलाई।”
“यसमा किन झ्याउला उठाउने कोशिस गर्छ्यौ ? हिंजो अस्ति अभिभावकको सभाको मनोविश्लेषणात्मक छलफल यति चाँढै बिर्सेकी?”
“त्यो त हो। तर साह्रै कम्ती गृह कार्य हुँदा समय पायो भन्दैमा हरएक कुरा सुन्न पर्छ उसको। स्कूलको उसको दिनभरिको अधोपान्त खबर सुनि दिएन भने यति साह्रो तंग गर्छ कि आफैँलाई विरक्त लाग्छ।”
“हो…,प्रत्येक प्रश्नको उत्तर दिनु भनेको बच्चासितको गहिरो संगलग्नता हुन्। यसले उनीहरूको बौद्धिक, मानसिक र शारिरिक विकास हुन्छ।”
सोंचे जस्तो समर्थन नपाउँदा उनले बम्किन्दै भनिन्-“उसो भए तपाईँ आफैँ स्याहार्न होस् तपाईँको बच्चालाई !” सहसा अहिले पत्नीको मनोभाव छर्लङ्ग बुझे उनले, शान्त स्वरमा भने- “बरू तिमीले मोबाइल चाँहि कम्ती खेलाउन।”
