महेन्द्र चालिसे
“विकल निवास”
आरुबारी, काठमाडौं
बाबाले जीवनभर खेत जोते, बिरामी पर्दा आमाले रातभर जागेर सन्तानका हेरचाह गरिन्। घरमा २ छोरा थिए। कसैलाई भोक लाग्दा आफ्नै पेट बाँधेर खुवाए, कसैको पढाइ छुट्न नदिन गहना बेचिदिए।
समय बित्यो। दुबै छोरा आफ्नो आफ्नो ठाउँमा स्थापित भए । बाबाआमा भने बुढेसकालको सहाराको आशामा बसे।
एक दिन दुबै छोराहरू भेला भए । कुरा चल्यो “बाबाआमालाई कसले राख्ने ?”
जेठोले भन्यो, “मेरो घर सानो छ।”
कान्छोले हिसाब निकाल्यो, “छ महिना छ महिनामा पालैपालो राखौँ ।”
कुरा मिल्यो । बाबाआमाले भने चुपचाप सुनिरहे।
त्यही बेला बाबाले मुस्कुराउँदै भने, “तिमीहरूलाई पाल्ने बेला हामीले कहिल्यै हिसाब गरेनौँ । कसलाई कति दूध खुवायौँ, कति रात जाग्यौँ, कति खर्च गर्यौँ भनेर । तर आज हामीलाई राख्नचाहिँ हिसाब चाहिने रहेछ।”
कोठाभरि सन्नाटा छायो।
बाबाको आँखामा आँसु थियो, तर त्यो आँसु बुढेसकालको पीडाभन्दा बढी आफ्नै सन्तानले माया र कर्तव्यलाई ‘हिसाब’ मा बदलेको देखेर बगेको थियो।
