विराटनगरका ओमप्रकाश राजवंशीले स्नातक पूरा गरेर दीक्षान्त समारोहमा सहभागी हुन २५ हजार रुपैयाँ ऋण काढे। आमाको हात समातेर काठमाडौं आइपुगेका उनी त्यो दीक्षान्त मञ्चमा उभिँदा केवल प्रमाणपत्र लिइरहेका थिएनन्, उनी वर्षौँको अभाव, संघर्ष र आमाको मौन त्यागलाई सम्मान गरिरहेका थिए। त्यो खुसी आँसु, त्यो मुस्कान—सबै आमासँग साटिएको थियो। ओमप्रकाशका लागि त्यो क्षण एउटा उपलब्धिको होइन, अझ ठूलो सपना पूरा गर्ने यात्राको भावुक सुरुवात थियो।
तर यहीँबाट देशप्रति एउटा कठोर प्रश्न उठ्छ। भोलि यही देशको अवस्था यस्तै रहिरह्यो भने, के ओमप्रकाशले यही २५ हजार ऋण तिर्न खा’डीको तातो बालुवामा पसिना बगाउन बाध्य हुनुपर्ने त होइन ? के आमासँग साटिएको त्यो गर्वको क्षण, भोलि विदाइको आँ’सुमा बदलिनुपर्ने त होइन ? पढाइ सकेर पनि स्वदेशमै अवसर नपाउने, योग्य युवालाई ऋणले र बेरोजगारीले देश बाहिर धकेल्ने यो व्य’वस्थाले आखिर कहिलेसम्म सपना च’कनाचुर पारिरहने हो?
ओमप्रकाशको कथा केवल एउटा व्यक्तिको कथा होइन, यो देशका हजारौँ युवाको प्रतिनिधि कथा हो। शिक्षा ऋण होइन, भविष्यको ढोका बन्नुपर्छ। डिग्री लिएपछि विदेश जाने बाध्यता होइन, यही माटोमा संघर्षको फल पाउने वातावरण राज्यले बनाउनु पर्छ। नत्र, दीक्षान्त मञ्चमा आमासँग बाँडिएको त्यो खुसी, भोलि विमानस्थलको विदाइमा फेरि ऋण, आँसु र विवशतामा रूपान्तरण हुँदै जानेछ।
श्रोतः TKhabar को पोस्ट बाट
