भुमिराज शर्मा
गधाले बाघलाई भन्यो: “घाँस नीलो हुन्छ।”
बाघले जवाफ दियो: “होइन, घाँस हरियो हुन्छ।”
बहस चर्कियो र दुबैले यसलाई मध्यस्थतामा पेश गर्ने निर्णय गरे। यसका लागि उनीहरू जङ्गलका राजा सिंहसामु गए।
सिंह आफ्नो सिंहासनमा बसेको जङ्गलको खाली ठाउँमा पुग्नुअघि नै गधाले कराउन थाल्यो: “महाराज, के घाँस नीलो हुन्छ भन्ने कुरा साँचो हो ?”
सिंहले जवाफ दियो: “साँचो हो, घाँस नीलो हुन्छ।”
गधा हतारियो र अगाडि बढ्यो: “बाघ मसँग असहमत छ र मलाई बिरोध गर्छ र दिक्क लगाउँछ, कृपया उसलाई सजाय दिनुहोस्।”
तब राजाले घोषणा गरे: “बाघलाई ५ वर्षको मौनताको सजाय हुनेछ।”
गधा खुसीले उफ्रियो र आफ्नो बाटो लाग्यो, सन्तुष्ट हुँदै दोहोर्याउँदै: “घाँस नीलो हुन्छ।”
बाघले आफ्नो सजाय स्वीकार गर्यो, तर उसले सिंहलाई सोध्यो: “महाराज, तपाईँले मलाई किन सजाय दिनुभयो? आखिर, घाँस हरियो हुन्छ।”
सिंहले जवाफ दियो: “बास्तवमा, घाँस हरियो हुन्छ।”
बाघले सोध्यो: “त्यसो भए तपाईँ मलाई किन सजाय दिँदै हुनुहुन्छ?”
सिंहले जवाफ दियो: “त्यो घाँस नीलो हो कि हरियो भन्ने प्रश्नसँग सम्बन्धित छैन।
सजाय यस कारणले हो कि तिमीजस्तो बहादुर र बुद्धिमान प्राणीले गधासँग बहस गरेर समय बर्बाद गर्नु हुँदैन, र त्यसको माथि आएर मलाई त्यो प्रश्नले हैरान पार्नु हुँदैन।”
समयको सबैभन्दा नराम्रो बर्बादी भनेको मूर्ख र कट्टरपन्थीसँग बहस गर्नु हो। जसलाई सत्य वा वास्तविकताको वास्ता छैन, तर केवल आफ्नो विश्वास र भ्रमको जीतको मात्र वास्ता छ। कहिल्यै पनि अर्थहीन बहसहरूमा समय बर्बाद नगर्नुहोस्।
केही मानिसहरू हुन्छन् जसलाई हामीले जतिसुकै प्रमाण र तथ्य प्रस्तुत गरे पनि बुझ्ने क्षमता हुँदैन र अरू कतिपय अहंकार, घृणा र प्रतिशोधले अन्धा हुन्छन्। उनीहरू सबै ठीक हुन चाहन्छन् चाहे उनीहरू गलत नै किन नहुन्।
जब अज्ञानता चिच्याउँछ, बुद्धि मौन रहन्छ। तपाईँको शान्ति र शान्तिको मूल्य बढी छ।
