लक्ष्मी रिजाल
“के तिमीहरूलाई थाहा छ, सान्ता क्लज आज किन आएनन् ?” शिक्षिका सुनिताले क्रिसमसको बिहानी कक्षामा प्रवेश गर्नेबित्तिकै सोध्नुभयो।
विद्यार्थीहरू अलमल्ल परे । चकलेट र रङ्गीचङ्गी टोपीको प्रतीक्षामा रहेका उनीहरू एकअर्काको मुख ताकातात गर्न थाले । एउटा बालकले भन्यो, “मिस, सायद उहाँको गाडी जाममा फस्यो कि ?”
सुनिता मुस्कुराउनुभयो । उहाँको अनुहारमा एउटा गहिरो दार्शनिक चमक थियो । उहाँले झोलाबाट एउटा खाली ऐना निकाल्नुभयो र भन्नुभयो, “सान्ता त बुढो भइसक्यो । अब उसले आफ्नो झोला तिमीहरूलाई हस्तान्तरण गरेको छ ।””हामीलाई ? तर हामीसँग त दिनलाई केही छैन,” अर्की छात्राले जिज्ञासा राखिन् ।
“छ नि ! तिमीहरूको मुस्कान, कसैलाई गरिने मद्दत र घृणा विरुद्धको प्रेम नै नयाँ युगको उपहार हो,” सुनिताले प्रगतिशील स्वरमा थप्नुभयो, “अन्धविश्वासको रातो लुगामा होइन, मानवताको सेतो मनमा सान्ता खोज ।”
कक्षाको वातावरण गम्भीर बन्यो । विद्यार्थीहरूले भौतिक वस्तुभन्दा माथिको खुसी महसुस गरे ।
अन्त्यमा, बिदा हुने बेला सुनिताले भन्नुभयो, “याद राख बाबुनानी हो, कसैको आँसु पुछ्न सक्ने तिम्रो हात नै यस वर्षको वास्तविक ‘क्रिसमस गिफ्ट’ हो ।”
