अजित आचार्य
व्यास-९ कलेस्ती,तनहुँ
हाल- मातातीर्थ, काठमाडौं
आजको कक्षा सकेर बाहिर निस्कनु भन्दा अघि रामहरि सरलाई के मुड चलेछ कुन्नि ! कक्षा १२ का विद्यार्थीहरूलाई प्रश्न गर्नुभयो।
“तिमीहरू १२ कक्षा पास गरेपछि के गर्छौ ? पढ्छौ कि जागिर खान्छौ ?“
प्रश्न सुन्ने बित्तिकै दोश्रो लहरको कुनामा बसेकी प्रतिमाले जुरुक्क उठेर बोली।
“सर ! म त विदेश जाने हो।“
प्रतिमाको जवाफसँगै चौथो लहरबाट सुरज बोल्यो – “सर ! म पनि विदेश जाने।“
जवाफ सुनेर रामहरि सर अचम्म मानेर प्रतिमालाई सोध्नु भयो -“भन त प्रतिमा ! तिमी विदेश गएर के गर्छ्यौ ?”
“पैसा कमाउने।“ उनको छोटो जवाफ आयो।
“कसरी ?“ सरले जवाफ खोज्नु भयो।
“खै ! त्यो त थाहा छैन्।“ प्रतिमाले सत्य बोलिन्।
रामहरि सरले फेरि सुरजलाई त्यसै गरेर सोध्नु भयो – “तिमी विदेश गएर के गर्छौ ?”
“काम गर्छु नि सर” फुर्तिलो पारामा सुरजले जवाफ दियो।
“भन त सुरज ! तिमी के काम गर्छौ ?” रामहरी सरले उसँग पनि जवाफ खोज्नु भयो।
“खै ! त्यो त थाहा छैन।“ अहिले भने सुरजले लाज माने जसरी जवाफ दियो।
“केटाकेटीको सुन्दर भविष्य र यो देश निर्माणका लागि म यो पेशाप्रति समर्पित भएको छु।“
रामहरि सरले त्यतिबेला शिक्षक छनौटको अन्तरवार्तामा आँफुले निर्णायक मण्डललाई दिएको जवाफ र तत्कालै पाएको वा! क्या बात् ! भन्ने तारिफ सम्झनु भयो। अनि आफैँ नाजवाफ भएको महशुस गर्दै चुपचाप प्रतिमा, सुरज र अरू विद्यार्थीहरूलाई हेरिरहनु भयो।
