अम्बिका धिताल
काभ्रेपलाञ्चोक, हाल भक्तपुर
दिनदिनै हेर देशका युवा विदेश गए है
रुँदैछिन् आमा सन्तान आफ्नो देशमा छैनन् खै
रित्तियो गाउँ रित्तियो पाखो युवा छन् खाडिमा
भत्केको घर झाडीले छोप्यो गुँड छन् पालीमा।
युवाको बास काँ हुन्छ कुन्नि उडेको चरो झैँ
मुटुमा कम्पन बढ्दछ यहाँ भुकम्प गए झैँ
आर्जन गर्न हिँडेका युवा खाडीको घाममा
दुःख र कष्ट पसिना बेची तातो त्यो याममा।
बारीका पाटा बाँझै छन् यता पलाए काँडा नि
सुनौलो भोलि खोज्दै ती गए धेरै नै टाढा नि
हुने र खाने डिभी र पिआर बोकेर कुद्दै छन्
नहुने जति खाडीको देश पसिना पुछ्दै छन्।
चाड र पर्व आउँदा खेरि सम्झेर रुन्छ मन
आमाको काख बाबाको साथ सपना सयौँ छन्
कहिले होला फर्केर आउने आफ्नै यो देशमा
पसिना बगाइ खुसीले बाँच्ने नेपाली भेषमा।
ठाउँ छ नयाँ फरक छ धेरै रहन सहन
कसले देख्ने युवाको दुःख विदेशी क्रन्दन।
एयरपोर्टमा हेर्नुस् लाम छ लामो पासपोर्ट बोक्नेको
भाग्यलाई आफ्नो झोलामा कोची उडेका रोक्ने को ?
देशमै हुन्थ्यो धेरै नै राम्रो पसिना बगाए
नेपाली माटो सुन नै बन्थ्यो मन नै लगाए।
पलायन रोक्न सरकारले अब सोच्नु नै पर्दछ
युवा ती ताते देशमा अब सुन नै फल्दछ।
बुझाऊँ सबै युवालाई अब देशकै महिमा
पसिना सिन्ची युवाले अब बढाउँछन् गरिमा
उद्यम गरौँ स्वदेशमै बसौँ फर्केर आऊ न,
आफ्नै यो भूमि स्वर्ग झैँ सुन्दर मिलेर बनाउँ न।
