सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही १८
“विरेन्द्र भाइ त्यता कस्तो चलेको छ संगठन् ?”- रामप्रसादले प्रश्न गरे। “ठिकै छ सर ! तर अचेल पहिलेको जस्तो साथीहरूमा जोस जाङ्गर देखिदैन।” विरेन्द्रले निरास हुँदै भने। “त्यही त भनेको निरन्तर क्लास प्रशिक्षणको आवश्याकता हुन्छ। उनीहरूमा सक्रियता ल्याउनका लागि नयाँ नयाँ रचनात्मक कार्यक्रमको आयोजना गर्नुपर्छ।”-रामप्रसादले सुझाव दिँदै भने। उनीहरूको बाटोमै भेट भएको थियो। “आउनुहोस् यता छायाँमा कति धेरै घाम छ।”- रामप्रसादले आफू बसेकोतिर विरेन्द्रलाई बोलाए। उनी पनि आएर सिमेन्टले बनेको चौपालमा बसे। त्यहा वर पिपललाई चौपाल बनाएर सझाइएको थियो। त्यसैको ओटमा बसेर गफ गर्न थाले। “अनि नानुको हुन त ?” विरेन्द्रले रामप्रसादसँग बसेकी बालिकाको बारेमा सोधे। “यिनी मेरो छोराको छोरी नातिना हुन अहिले दुई क्लासमा फष्ट भएकी थिइन।”- रामप्रसादले बालिकाको प्रसंशा गर्दै भने। “नानुको नाम के हो ?”-विरेन्द्रले बालिका सँग सोधे। “मेरो नाउ बालिका।” – उसले भनी। विरेन्द्र नगर स्तरको नेता थिए। “सङ्गठन चलाउनमा महत्वपुर्ण कुरा हो अनुसाशन्।”-रामप्रसादले भने। “अंकल हजुरले पनि आफ्नो घरमा मिटिङ्ग बसाल्दा ढोका बन्द गरेर बसाल्नुपर्छ ।”- बालिकाले भनी। उसको बोली राम्ररी फुटेको थिएन। बोल्दा तोत्लाएर बल्थी । त्यो बोली सुन्दर लाग्थ्यो। “अरू के के गर्नुहुन्छ त हजुर बाबाले ?”-विरेन्द्रले बालिकालाई काखमा उठाउँदै सोध्यो। “हजुर बाबाले त आदेश दिनुहुन्छ मात्र बियरको बोतल त अंकल आफैँ लिएर आउनु हुन्छ।”-बालिकाले प्याच्च भनी।
