फिराक गोर्खाली
गुवाहाटी असम
“होइन हो दाइ, तपाईँ कार्यक्रममा आउनुभएन त ?”
“बहिनी, समय नै मिलेन, अफिसको कामले गर्दा बाहिर जानुपर्यो।”
किन हो, दाइको उत्तरले बहिनीलाई सन्तुष्टि लागेन।
बहिनीले पत्रिका दिँदै भनिन्, “दाइ, तपाईँको लागि एक प्रति लिएर आएकी छु।”
“धन्यवाद बहिनी, वाह ! यसपालिको पत्रिका त नारी विशेषाङ्क, बहुत बढिया !”
बहिनीले अचम्भित हुँदै भनिन्, “होइन दाइ, कस्तो नजानेको जस्तो कुरा गर्नुभयो।”
दाइले कुरा नै बुझेनन्, “होइन बहिनी, मैले के कुरा गरेँ र ?”
“यसपालि नारी विशेषाङ्क निकाल्दैछौँ भनेर तपाईँसँग लेख पनि मागेकी थिएँ।”
“मैले त पूरै बिर्सिएछु । माफी पाऊँ बहिनी।”
“दाइ, तपाईँ जस्तो नारीवादी मान्छेले लेख नदिएको देखेर म अचम्म भएकी छु।”
दाइले हाँस्दै भने, “बहिनी, म बिहेअगाडि नारीवादी थिएँ।”
कुरा सुनेर बहिनीलाई झन्नक रिस उठ्यो, “ओहो ! भाउजूलाई दबाएर खानु छ नि! अरूलाई ज्ञान दिने, त्यही ज्ञान आफूमा लागू नगर्ने। सबै लोग्ने मान्छे एकै हुन्छन्, थुक्क।”
“हे बहिनी, त्यस्तो कुरा होइन हो, किन रिसाएकी यति ?”
“के त्यस्तो कुरा होइन भने बिहेपछि कसरी धारणा बदलियो त ?”
दाइ यसपालि हाँसो रोक्दै गम्भीर हुने अभिनय गर्दै भने, “बहिनी, बिहेअगाडि मलाई लाग्थ्यो, नारी अबला हुन्छन् भनेर…।”
