सरिता पराजुली
चन्द्रागिरि -१५ काठमाडाैं
रूखमा थ्याे सानाे घर शिर ओताउने
पानी पर्याे सबै भिज्याे छैनन् जाेगाउने ।
मानिस त ठुला ठुला महलमै बस्छन्
हामी साना चरीलाई न देखेझैं गर्छन् ।
ठुला घरकाे दलिनमा बस्याे भने पनि
लठ्ठी देखाई भगाउँछन् फाेहर गर्याे भनी ।
मान्छे धेरै अहङ्कारी लाेभी पापी देखेँ
बल्लतल्ल ओत लाग्ने झुपडी पाे भेटेँ।
झुपडीका मान्छेहरू हँसी खुसी देखेँ
रिस राग छल कपट नभएकाे भेटेँ
थालमा छ खाने दाना कचाैरामा पानी
बाेलाउँदै खाऊँ भन्छन् साना साना नानी ।
हँसिला र रसिला ती मानिसका जात
धन सम्पत्ति भए पछि लाग्दाे रैछ मात
दया माया प्रेम सद्भाव हराएर गयाे
त्यसैले त आआफैँमा भाँड भैलाे भयाे ।
