श्री पोखरेल
इटहरी, सुनसरी
मुनाले ताली बजाइन्। सबै खुशीसाथ मुनाका वरिपरि भेला भए। राधा भने पाखुरामा टाउको अड्याएर, गुथ्थ परी परै बसिरहेकी थिइन्।
“म अत्तो थाप्छु ल ?” मुनाले भनिन्। सबैले हुन्छ भनी मुन्टो हल्लाए।
मुनाले सोधिन्, “हिँड्दैछ, पाइला मेट्दैछ—के हो ?”
जवाफ दिन सब हतारिए। कसैले मान्छे हिँडेको भने। कसैले हात्ती हिँडेको।
मुना मुसुक्क हाँसिन्, “भएन, भएन!” भनिन्।
गाउँखाने कथाको सही उत्तर नआए गाउँ दिनुपर्थ्यो। कसैले भन्न सकेनन्।
“कस्ले गाउँ दिन्छ ?,” मुनाले भनिन्।
अञ्जलीले ‘ रिनचेन्पोङ’ लैजाउ भनिन्।
“हुँदैन,” मुनाले हात हल्लाउँदै भनिन्, “अलि ठूलो चाहिन्छ।”
साथीहरूसँग रिसाएकी राधा अलिक पर बसेकी थिइन् । अन्ततः उनी हल्का मुस्कुराएर भनिन्, “खोलामा डुङ्गा तारेको।”
स्रेजाले गुनसो गर्दै भनिन्, “अनि खेल्नै नचाहेकी जस्ती पर बसेकी थियौ त!”
राधाले पनि मौका छोपेर भनिन्, “खेल्न मन छ, र त बोलेको नि!”
मुना राधा छेउमै पुगिन्।
“त्यसोभए अब झगडा नगरी खेलौँ ल ? रिसले कुरा बिगार्छ। मिलेर खेले मात्र रमाइलो हुन्छ। तिमीले उत्तर ठिक भन्यौ,” उनले भनिन्।
अञ्जलीले हाँसेर भनिन्, “अब त गाउँ दिनै परेन!”
राधा मुस्कुराइन्। सबैले हात समाते।
राधाले हत्तनपत्त अत्तो थापिन्, “खै खै साथीहरू, म अघि जान्छु—के हो ?”
