नारायण नाथ योगी
इटहरी सुनसरी
बाहिर कोलाहल थियो, तर मन्दिरको त्यो एकान्त कुनामा समय थामिएको थियो। अनुरागको हत्केलामा अबिरको रातो रङ्ग थियो, तर उनको नजर निलिमाको ओठको प्राकृतिक लालीमा अडिएको थियो।
निलिमाले अनुरागको हात समातेर आफ्नो छातीको धड्कनमाथि राखिन् र सुस्तरी भनिन्, “अनुराग, यो अबिर त पानीको एक झोक्काले बगाइदिन्छ। मलाई त तिम्रो त्यो रङ्ग चाहियो, जुन मेरो रगतमा मिसियोस्। मलाई होलीको रङ्ग किन चाहियो र, जब तिम्रो प्रेमको रङ्ग ममा यसरी चढेको छ कि मलाई आफ्नै अस्तित्वको रङ्ग समेत याद छैन?”
अनुरागले हातको अबिर भुइँमा झारिदिए। उनले निलिमाको कम्मरमा हात बेर्दै उनलाई आफूतिर ताने। दुई शरीरबीचको दूरी यति कम भयो कि सासहरू एकअर्काको ओठमा ठोक्किन थाले। अनुरागले निलिमाको आँखामा गाढा गरी हेर्दै भने, “निलिमा, आज रङ्ग लगाउने होइन, रङ्गमै हराउने हो। हामी एकअर्काको रङ्गमा यसरी घोलिऔँ कि भोलि बिहान ब्युँझिँदा न ममा ‘म’ बाँकी रहूँ, न तिमीमा ‘तिमी’।”
निलिमाको शरीर अनुरागको अँगालोमा पग्लियो। अनुरागको तातो स्पर्श जब उनको गर्दनको भित्री भागसम्म पुग्यो, एउटा लामो र गहिरो सास हावामा विलिन भयो। सामीप्यता यति सघन भयो कि स्पर्श नै भाषा बन्यो। अनुरागले सुस्तरी उनका ओठहरूमा आफ्नो प्रेमको छाप छोडे—यो कुनै साधारण होली थिएन।
त्यो रात, अबिरको रङ्गले होइन, शरीरको तापक्रम र आत्माको समर्पणले होली खेलियो। जब दुई शरीरको घर्षणबाट उत्पन्न भएको तातोपनले शीतलता पायो, तब उनीहरू रङ्गहीन भएर पनि संसारकै सबैभन्दा गाढा रङ्गमा रंगिएका थिए।
मन्दिरको भुइँमा छरिएको अबिर ओइलायो, तर शरीरमा चढेको एकअर्काको सुगन्ध र स्पर्शको रङ्ग भने नमेटिने गरी गढेर बस्यो।
