मातातिर्थ औसीको उपलक्ष्यमा
तुलसी पण्डित
भैँसीले छट्पटीदै भुइमा पाडो खसाल्यो । पाडो खसेपछि भैँसी र्याल रगत घिन न मानी चाटी रहेको थियो। अझ चनमतिले त्यो फोहोर न खावोस् भनेर पाडो पर लगेर बाधिन । भैँसी आँइ गर्दै करायो । तन्कियो । यति गर्दा पनि सफल न भएर होला भैँसी घच्याक्क पारेर तन्कियो । उसको बलले गर्दा गोठको खामो भाच्चियो । त्यसपछि उसले पाडो नजिक गएर चाट्न थाल्यो।
उनले सम्झदै गइन। आफूले पनि त त्यै भैँसी जसरी छोरो पाएको। पाउँदा खेरीको प्रसुति बेथा भनी साध्य छैन। पीडाले होला चर्को आवाजले गाउँ घर उचालिएको थियो । सबै आत्तिएका थिए । यो प्रसुति बेथाले कता उसलाई लाने त होइन । धेरै समयको प्रयास पछि बल्ल बच्चा जन्मिएको थियो।
जन्मेको बच्चाको जिउमा सेतो जमेको फोहोर थियो । जो जति गर्दा पनि निख्रिदैनथ्यो । जति पीडा भए पनि त्यो फोहोर फाल्ने पर्ने अवस्था थियो । अरुले नुहाइ दिँदा भाडा लाग्छ भन्थे।
बच्चालाई खुवाउनु पर्ने। सरसफाइ गर्नु पर्ने। बच्चाले आफ्नो दूध न खाएर झन् समस्यामा परेको कुरा पनि उनले सम्झिन्। कतिपल्ट सुइ लगाइ देउ भन्दै अस्पताल गएको । यसै क्रममा उल्टै डाक्टरको हप्कीदप्की खाएको उनले याद गरिन्।
“आमा भएर पनि यस्तो कुरा गर्ने हो। आमाको दूध बच्चाको लागि अमृत समान हुन्छ।”
फेरि बेलुका आफू डाक्टर छेउ गएर धर्धरी रोएको। “सर मलाई गाह्रो भयो । दूध सुकाउन सुइ लगाइ दिनुन ?”
डाक्टरले चर्को डाको गर्दै भने। “ल यो छोरो यही अस्पताललाई दिने भए म दूध सुकाउने सुइ लगाइ दिन्छु ।”
“के गर्ने पीडा भन्दा पनि छोराको मायाले उसलाई दिन सकिन बरू अझ धेरै दुख कष्ट सहेँ।”
