लक्ष्मी रेग्मी खनाल
वालिङ् – स्याङ्जा
बाबु सधैँ मोबाइलमा झुण्डिरहन्थे । छोरो रोए पनि, श्रीमतीले बोलाए पनि, घरको केही मतलब गर्दैनथे । उनी आफ्नै दुनियामा मस्त रहन्थे।
एक साँझ, पाँच वर्षीय आयुष खेल्दै थियो । उसले बाबुलाई सोध्यो – “बाबा, म ठूलो भएपछि तपाईँ जस्तै हुन्छु है ?”
बाबुले हाँस्दै भने – “अवश्य, बाबु ! तिमी म जस्तै बन्नुपर्छ ।”
आयुष केहीबेर मौन रह्यो । अनि मोबाइल लिएर बाबुको अगाडि बस्यो । केही बोलेन, केही मागेन । बस, त्यत्तिकै मोबाइलमा आँखा गाडेर बसिरह्यो ।
बाबुले एकछिन नियालेर हेरे। आयुषको अनुहारमा कुनै चमक थिएन, कुनै जिज्ञासा थिएन । एक शून्यता मात्र थियो ।
अचानक, बाबुको मन काँप्यो । यदि मेरो छोरो साँच्चै आफू जस्तै बन्यो भने ?
उनले तुरुन्तै मोबाइल छोडे । आयुषलाई काखमा तानेर आफूँ सँगै राखे र भने – “बाबु, आज हामी सँगै खेलौँ, है ?”
त्यो रात आयुष आफ्ना बाबुको काँधमा टाउको अड्याएर निदायो । पहिलो पटक बाबुले महसुस गरे – “जीवनमा असली व्यवहारको महत्त्व के हो ?”
कहिलेकाहीँ, एक सानो घटनाले नै आँखाको पर्दा हटाइदिन्छ । बाबुको लागि त्यो साँझ अन्तरदृष्टिको क्षण बन्यो ।
