रीता सिंह ‘सर्जना’
तेजपुर,असम
“मनु, के तिमी काम गर्छौ ?” दिनहुँ केही न केही माग्न आउने मनुलाई देखेर रुपालीले भनिन्।
“के काम छ दिदी ?”
“घरको साफसफाइ । यदि तिमी चाहन्छौ भने, मेरो घरबाट सुरु गर्न सक्छौ।”
“तर म हरेक दिन आउन सक्दिन।”
“कुनै समस्या छैन, जहिले मन लाग्छ आउ।” उनी सहमत भइन्। रुपालीले भनिन्- “आऊ, आज घर सफा गरौँ।” उनलाई सहयोग गर्ने उद्देश्यले उनले काम दिइन।
जब उनी आफ्नो काम सकेर जान लागिन् तब मनुले भनिन्- “ल दिदी ! अब म जान्छु।”
“काम सकियो ? तिमीले सबै समान लियौ नि ?”
“हजुर दिदी!”
मनुलाई दुई सय रुपैयाँको नोट दिँदै उनले भनिन्, “यो राख, परिश्रमसँग कहिल्यै डराउन हुँदैन किनभने यो नै साँचो कमाइ हो । खुसी भएर मनुले पैसा लिएर गइन् ।
छोरीले आमालाई सोधिन्- “आमा, तपाईँले मनुलाई काममा लगाउनु भएको यो कुरा मैले बुझिनँ, जब तपाईँ आफैँ काम गरिरहनुभएको छ। त्यसोभए उसलाई काममा लगाउनुको अर्थ के हो? तपाईँले त्यसै पनि बिना कामको उसलाई पैसा दिन सक्नुहुन्थ्यो।”
“तिमीले सही भन्यौ छोरी, म उसलाई पैसा दिएर मद्दत गर्न सक्छु तर यो सहयोग उसलाई सित्तैँको लतमा नलगोस्, त्यसैले आज मैले उसलाई कामको बहानाले साथमा लिएर काम गरेकी। ताकि उसले सिर उठाएर भन्न सक्योस् कि यो मेरो मेहनतको फल हो।”
