शान्ता तिम्सिना
भक्तपुर ,सिर्जनानगर
उसको आँगनमा एउटा कार टक्क रोकियो। उसको नजर कारतिरै अडिरह्यो। “को होलान् त ?” अनुमान गर्दै थियो। बा र भाइ सँगसँगै ओर्लिए। ऊ चकित भयो। मनमनै सोच्यो, ” बा ५ वर्षदेखि आश्रममा थिए अनि भाइ हराएको १० वर्ष भएको थियो।”
“नमस्कार दाइ !” भाइले छेउमा आएर भन्यो।
ऊ झसङ्ग भयो। सोध्यो , “तँ जिउँदै थिइस् ?”
“किन मर्थेँ त ? तपाईँको तुच्छ र घृणित ब्यबहारले मलाई बाँचेर केही गर्ने हिम्मत बढायो ।” उसले गर्व गर्दै भन्यो। “बालाई कसरी भेटिस् ? ” उसले सोध्यो।
“भगवानको कृपा , म त्यही आश्रममा भान्से थिएँ ।” उसले उत्तर दियो।
“यत्रो बर्ष पछि के सम्झेर आइस् ? अंश खोज्न आको ?” उसले शंका व्यक्त गर्यो।
” हैन ! हजुर बिरामीले थला पर्नु भयो रे ! सम्पत्ति सबै उपचारमा सकियो रे ! हजुरको दु:ख सुनेर सहयोग गर्न आएँ।”
कुरा गर्दा गर्दै एउटा भारी बोकेको ट्रक आएर रोकियो । ऊ उठ्न सकेन । “कसको ट्रक ? किन आयो ?” केरकार गर्न भाइलाई भन्यो।
उसले हाँस्दै भन्यो, ” यो मेरै ट्रक हो , दाइ ! तपाईँको लागि राहत बोकेर आएको !”
“यतिका सम्पत्ति ? आश्रमको भान्से भएर कमाइस् त ! ” आँखाभरि आँसु पार्दै उसले सोध्यो।
“बुबाको आशीर्वादले आज म आश्रमको भान्से होइन , सञ्चालक भएको छु , दाइ ।”
