रम्भा पौडेल
वाणस्थली थानकोट काठमाडौं
“ए माली छिटो आउ न ! किन ढिला गरेको ?” सँगै जाउँ, चर्न जाने बेला भैसक्यो । विहान गाई फुकाएपछिको अवस्थामा कालीगाईले हाम्बाँ… गर्दै मित्रभावले मालीलाई बोलाइ । “सधँ जसो झैँ आज पनि काली र मालीका बथान मिलेर ठुलो घाँसको फाँटमा चर्न गए। तिनीहरुका आउ जाउ कृयाकलापहरू ,मिलेर चर्ने बानी ” जंगलको राजा भनिने सिंहले नजिकबाट नियाली रहेको थियो । “आफनो आहार आफ्नो अगाडि देखी देखी हिड्थ्यो तर उनीहरू गोल मिलेर चरेको देख्दा आहारा पकड्ने हिम्मत गर्दैनथ्यो “। आज पनि लोभिएका आँखा टल्काउदै झाडीमा लुकेर सिंहले दाउ हेरी रहेको थियो । “मलाई त अलि बढी बाक्लो घाँसभएको ठाउँमा जान मन लाग्यो । बाक्लो घाँस भए तिरै जान्छु ।” कालीले स्वार्थ भावप्रकट गरी र एक्लै हिंडी । “आफ्नो गोल छोडेर गएको देखेपछि मालीले पनि आफना छोराछोरीलाई भनी ” आऊ नानीहरु हामी पनि अर्के ठाउँ खोजौँ र मज्जाले आहारा खाऊँ । “बाच्छा बाच्छीहरु पनि खुशीहुँदै , बुर्कुसी मार्दै आमा सँगै लागे “। बाक्लो घाँस भएको ठाउमा उनीहरुले मज्जा मानी मानी घाँस खान लागे । “एकै छिनमा कालीले बाँ …बाँ …गरेर नराम्रो आवाज निकालेको मालीका बच्चाले सुने र भने आमा ! आमा ! यो त काली आमाको आवाज हो । के भयो हँ ?” मालीले भनि “हुन देउ न ! आफ्नाखुसी ले गा कि त हो ” “तिमीहरु आफनो आहारा लिइ राख ” मालीले संझाइ “कालीआमालाई सिंहले झम्टेजस्तो छ । आमा जाउँ न । “बाच्छाहरुले जिद्दी गरे । “ल ,हिड न त ।” सबैजना काली भएतिर लागे । “कालीको घाँटीमा सिंह गडेको सबैले देखे ।” माली आमाले भनिन— “नानी बाबुहरूहो नडराउ । हामी बीरभूमिका सन्ततिहरू हौँ । म जे गर्छु , तिमी पनि त्यस्तै गर ।” “मालीले सिंहको जीउमा आफनो सिङ्ले उधिनी । बाच्छा बाच्छीहरुले पनि धुरिएर आमा सँगँगै सिङ् गाडे , आखिरमा हत्यारो सिंहलाई मृत्युको मुखमा पुर्याएरै छाडे । मालीले वेदना युक्त उच्छ्वास छोडी कास ! हाम्रो साथ नछोडेको भएदेखि कालीको प्राण जाँदैनथ्यो कि ?
